Co jest potrzebne do ogrzewania podłogowego wodnego

Ogrzewanie podłogowe wodne to kusząca obietnica równomiernego komfortu i niższych kosztów eksploatacji, ale stawia inwestora przed trzema kluczowymi dylematami: zaprojektować system już na etapie projektu domu czy próbować dopasować go później, jakie źródło ciepła wybrać — kocioł, pompa ciepła czy hybryda — oraz jak pogodzić długość i średnice obiegów z rodzajem posadzki, bo te parametry definiują temperaturę zasilania i wydajność instalacji; decyzje te wpływają na koszt inwestycji, zakres robót przygotowawczych i warunki gwarancji instalacji. Rozważając instalację, warto od razu myśleć o bilansie cieplnym, strefowaniu pomieszczeń i łatwości serwisu, ponieważ późniejsze zmiany kosztują wielokrotnie więcej niż korekty projektu. W tekście pokażę, co jest konieczne, jakie są typowe ilości i ceny orientacyjne dla przykładowej powierzchni 100 m2 oraz jak krok po kroku przejść od projektu do uruchomienia bez zbędnych niespodzianek.

• Projekt i planowanie instalacji wodnego ogrzewania podłogowego
• Rury, obieg i dobór średnic dla instalacji
• Izolacja, wylewki i czas związania jastrychu
• Dylatacje i przygotowanie podłoża
• Materiał wykończeniowy i kompatybilność z temp.
• Uruchomienie, testy i gwarancja
• Co jest potrzebne do ogrzewania podłogowego wodnego — Pytania i odpowiedzi

Poniższa tabela zestawia elementy najczęściej potrzebne do wykonania wodnego ogrzewania podłogowego dla przykładowego mieszkania lub domu o powierzchni użytkowej około 100 m2, przyjęte założenia: rozstaw rur 150 mm, jastrych cementowy 50 mm, pętle o długości ok. 95–100 m oraz standardowy układ rozdzielaczowy; kolumny prezentują specyfikację, ilości i przybliżone ceny w złotych brutto, a łączny koszt pokazuje wariant z i bez wykończenia podłogi. W tabeli uwzględniono elementy hydrauliczne, izolację, jastrych, armaturę i robociznę, a także margines bezpieczeństwa na materiały dodatkowe i drobne akcesoria.

W zestawieniu przyjęto rozstaw 150 mm, co przekłada się na długość rur około 6,67 m na m2 i sumarycznie ~667 m na 100 m2, a liczba pętli przy maksymalnej długości pętli 95–100 m wyniesie około 6–8 obwodów; koszty robocizny i materiałów pokazują, że montaż instalacji podłogowej bez prac wykończeniowych to rząd 25–27 tys. zł dla przykładu 100 m2, a z wykończeniem podłogi można liczyć się z wartościami rzędu 35 tys. zł, z odchyleniem +/- 20% w zależności od lokalnych stawek prac i jakości materiałów. W praktyce przy wyborze materiałów i elementów sterujących warto zapytać instalatora o alternatywy i porównać parametry wydajnościowe, bo oszczędność kilkuset złotych na rozdzielaczu może oznaczać trudniejszą regulację i krótszą gwarancję instalacji.

Projekt i planowanie instalacji wodnego ogrzewania podłogowego

Projekt instalacji zaczynamy od bilansu cieplnego i strefowania budynku, czyli od policzenia zapotrzebowania na ciepło dla każdego pomieszczenia i decyzji, które pomieszczenia będą ogrzewane podłogówką, a które pozostaną na grzejnikach; to rozstrzygnięcie wpływa na przebieg rur, liczbę pętli i lokalizację rozdzielacza, co z kolei determinuje konieczność przeprowadzenia obliczeń hydraulicznych i dobrania średnic rur. W fazie projektowania warto ustalić wysokości wylewek, punkty przejść instalacyjnych i miejsca dylatacji oraz przewidzieć dostęp serwisowy do rozdzielacza i zestawu mieszającego, bo wygoda serwisu zmniejsza koszty eksploatacji instalacji w długim okresie. Projekt musi być skoordynowany z branżami: konstrukcyjną, elektryczną i wykończeniową oraz zatwierdzony przez projektanta sanitarnych, tak aby instalator mógł wykonać roboty zgodnie z dokumentacją i warunkami gwarancji.

Zobacz także: Projekt Ogrzewania Podłogowego w 2025: Czy Naprawdę Potrzebny? Kluczowy Aspekt Komfortu i Oszczędności

W fazie planowania trzeba zdecydować o rodzaju podłogi i akceptowalnej temperaturze powierzchni, bo wybór płytek, parkietu lub wykładziny determinuje potrzebne temperatury zasilania i rozstaw rur, co z kolei wpływa na dobór źródła ciepła i pomp; dla posadzek o dużej przewodności cieplnej rozstaw może być większy, a dla drewna czy paneli trzeba stosować gęstsze pętle i niższą temperaturę zasilania. Równie istotne jest określenie sposobu mocowania rur — w matach preizolowanych, systemie „wypustek” lub zatapianiu w jastrychu — ponieważ metoda wykonania wpływa na czas montażu, koszt materiału i możliwość późniejszej naprawy instalacji. Na etapie projektu należy też zaplanować instalację zaworów odcinających, przepływomierzy i siłowników, a także przewidzieć miejsce dla sterowania centralnego i ewentualnej komunikacji z systemami inteligentnego domu.

Przygotowując brief dla wykonawcy warto zawrzeć listę kontrolną decyzji projektowych i harmonogram działań, aby uniknąć późniejszych nieporozumień oraz zapewnić kompatybilność materiałów i elementów sterujących z warunkami gwarancji. Poniżej proponowany, uproszczony schemat kroków w planowaniu instalacji, który może posłużyć jako checklist dla inwestora i projektanta:

• Wykonanie bilansu cieplnego i podziału stref ogrzewania;
• Wybór źródła ciepła i wstępny dobór parametrów zasilania;
• Określenie rodzaju podłogi i dopuszczalnej temp. powierzchni;
• Projekt rozmieszczenia pętli, rozdzielacza i punktów dylatacji;
• Uzgodnienia z branżą konstrukcyjną i harmonogram prac podłogowych;
• Wykonanie dokumentacji instalacyjnej dla wykonawcy i odbioru.

Rury, obieg i dobór średnic dla instalacji

Wybór rur to decyzja o trwałości instalacji; najczęściej stosuje się rury typu PEX lub PE-RT z warstwą antydyfuzyjną tlenu lub rury wielowarstwowe, które ograniczają przenikanie tlenu do obiegu i zmniejszają osadzanie się korozyjnych produktów w instalacji; rury z tzw. oksybariery są standardem, jeżeli instalacja łączy się z metalowymi wymiennikami lub armaturą grzewczą. Dla większości instalacji podłogowych przyjmuje się średnice 16x2 mm (często oznaczane jako 16 mm) lub 17x2 mm; istotne jest, że maksymalna długość pojedynczej pętli wynosi około 90 m dla rur 16x2 mm i około 100 m dla rur 17x2 mm, co wynika z dopuszczalnej straty ciśnienia i konieczności zapewnienia równomiernego przepływu w pętli. Projekt instalacji musi uwzględniać spadek ciśnienia, dobór pomp i możliwość regulacji na rozdzielaczu przy użyciu przepływomierzy, bo zbyt długie pętle lub zbyt mała średnica wymagają silniejszych pomp i komplikują równoważenie hydrauliczne instalacji.

Zobacz także: Ile Miejsca Zajmuje Ogrzewanie Podłogowe w 2025? Grubość Wylewki i Optymalna Wysokość Posadzki

Rozstaw rur — najczęściej 100, 150 lub 200 mm — determinuje moc oddawania ciepła i zużycie materiału; przy rozstawie 150 mm otrzymujemy około 6,67 m rury na m2, co w próbnym obiekcie 100 m2 daje ~667 m rur i wymusza podział na 6–8 pętli, każda nieprzekraczająca dopuszczalnej długości pętli. Obliczając instalację, projektant dobiera średnice rozdzielacza i średnice zasilania/powrotu tak, aby zapewnić minimalne straty hydrauliczne i możliwość grupowania obwodów; na rozdzielaczu warto przewidzieć przepływomierze oraz siłowniki termiczne, które umożliwiają precyzyjne sterowanie temperaturą w poszczególnych pomieszczeniach i ułatwiają uzyskanie wymaganych parametrów cieplnych. Przy układaniu rur ważne jest zachowanie minimalnego promienia gięcia zgodnie z zaleceniami producenta, a także unikanie skrzyżowań i naprężeń, które mogłyby skrócić żywotność instalacji.

Bilans hydrauliczny instalacji oraz dobór pompy obiegowej powinny być zweryfikowane w projekcie; pompa powinna umożliwiać regulację ciśnienia różnicowego i pracować w zakresie typowym dla systemów podłogowych, czyli przy niezbyt dużych wysokościach podnoszenia, ale z możliwością płynnej regulacji wydatku. W instalacjach z wieloma obwodami korzystne jest stosowanie pomp z regulacją prędkości i funkcją stałego ciśnienia różnicowego, co upraszcza pracę instalacji przy zmianie zapotrzebowania cieplnego w sezonie; dodatkiem ułatwiającym obsługę jest montaż odcinaczy i zaworów kulowych, które pozwalają na szybkie odizolowanie odcinka do naprawy. Ostateczny dobór rur i średnic musi uwzględniać nie tylko hydraulikę, ale też warunki montażowe, przewidywane punkty przejść pod ścianami i kompatybilność z rozdzielaczem oraz elementami mocującymi.

Źródło ciepła i wymagania dla układu

Wybór źródła ciepła definiuje parametry pracy instalacji podłogowej; ogrzewanie podłogowe pracuje efektywnie przy niższych temperaturach zasilania, typowo 30–45°C, dlatego jest naturalnym partnerem dla pomp ciepła, które osiągają wysoką efektywność przy niskich temperaturach obiegu, oraz kotłów kondensacyjnych pracujących w trybie niskotemperaturowym. W wielu systemach stosuje się stację mieszającą z zaworem trójdrożnym lub trójdrogowym zaworem proporcjonalnym, która obniża temperaturę zasilania płynącego do pętli podłogowych i zabezpiecza instalację przed zbyt gorącą wodą; dla układów z pompą ciepła rekomenduje się bufor ciepła, który wyrównuje cykle pracy i zwiększa efektywność energetyczną. Jeżeli instalacja łączy różne źródła ciepła (np. kocioł i pompa), kluczowe jest zaprojektowanie układu przełączania tak, by priorytet energetyczny był jasny, a parametry pracy układów hydraulicznych — kompatybilne.

Zobacz także: Pompa do Ogrzewania Podłogowego: Czy Jest Konieczna w 2025?

W przypadku kotłów tradycyjnych należy zwrócić uwagę na minimalną temperaturę powrotu, aby nie dopuszczać do korozji i strat kondensacji, natomiast przy pompie ciepła projekt instalacji powinien dążyć do możliwie niskich temperatur zasilania, co poprawia współczynnik COP urządzenia. Dla instalacji hybrydowych lub podłączonych do miejskiej sieci ciepłowniczej konieczne jest zastosowanie wymienników, zaworów bezpieczeństwa i układów separujących, które zabezpieczą instalację podłogową oraz umożliwią jej regulację; projektant sanitarnych musi przewidzieć te elementy w dokumentacji. Ponadto należy uwzględnić wymaganą moc nominalną źródła ciepła, rezerwę dla najzimniejszych dni oraz możliwość podziału instalacji na strefy z różnymi profilem użytkowania.

Sterowanie instalacją i komunikacja z systemem zarządzania energią to elementy, które pozwalają maksymalizować oszczędności; warto zaplanować termostaty pokojowe z możliwością konfiguracji tygodniowej oraz modulację pompy obiegowej, co zmniejsza zużycie energii. Dla komfortu użytkowania przydatne są czujniki podłogowe i pomiar temperatury powietrza, a zaawansowane rozwiązania umożliwiają sterowanie strefami przez aplikację mobilną lub system inteligentnego domu. Przy wyborze źródła ciepła pamiętajmy też o wymaganiach konserwacyjnych i okresowych przeglądach, które zapewniają długą żywotność instalacji i zachowanie warunków gwarancji.

Izolacja, wylewki i czas związania jastrychu

Izolacja termiczna pod instalacją podłogową chroni przed stratami ciepła na stronę gruntową i jest warunkiem efektywnego działania systemu; minimalna grubość izolacji zależy od lokalizacji: nad nieogrzewanym pomieszczeniem piwnicznym lub gruntem rekomenduje się warstwę XPS 100 mm lub kompleksowy układ izolacji, natomiast nad ogrzewanym pomieszczeniem wystarczająco często stosuje się XPS 30–50 mm z dodatkową folią paroizolacyjną. Wybór rodzaju izolacji oraz jej parametry wpływają na projekt hydrauliczny i wysokość całej konstrukcji podłogi, dlatego decyzję tę należy uwzględnić już na etapie projektu budowlanego, aby uniknąć konieczności podwyższenia progów i przeróbek stolarki. Dobrze zaplanowana izolacja skraca czas nagrzewania instalacji, zmniejsza zapotrzebowanie na moc źródła ciepła i ma bezpośredni wpływ na koszty eksploatacji instalacji podłogowej.

Wylewka — jastrych cementowy lub anhydrytowy — jest nośnikiem rur i przewodzi ciepło; dla jastrychu cementowego typowa grubość nad rurami to 50–70 mm, natomiast dla anhydrytu zwykle wystarcza mniejsza warstwa, rzędu 30–50 mm, przy spełnieniu warunków producenta i nośności. Jastrych powinien być zbrojony siatką lub włóknami oraz prawidłowo oddylatowany przy ścianach i progach, a przyłączenia do innych posadzek trzeba zaplanować wcześniej, bo późniejsze cięcie dylatacji bywa kosztowne. Czas związania i schnięcia jastrychu zależy od materiału, grubości i warunków wilgotnościowych; ogólną zasadą jest odczekanie minimum 7 dni przed włączeniem delikatnego podgrzewania i stopniowe zwiększanie temperatury co kilka dni, natomiast pełne właściwości użytkowe często wymagają kilku tygodni do miesięcy, zwłaszcza przy jastrychu cementowym.

Przykładowy, bezpieczny protokół postępowania z jastrychem to: 1) po wykonaniu wylewki odczekać minimum 7 dni; 2) przeprowadzić test ciśnieniowy instalacji; 3) rozpocząć stopniowe podnoszenie temperatury przez 7–14 dni aż do docelowych parametrów zasilania, aby ograniczyć ryzyko pęknięć i zapewnić równomierne odparowanie wilgoci. W przypadku anhydrytu schemat może być krótszy, ale zawsze warto trzymać się zaleceń producenta zaprawy i dokumentacji technicznej, a także przeprowadzić pomiar wilgotności przed położeniem materiałów wykończeniowych. Nie zapominajmy, że niewłaściwe postępowanie z jastrychem i użycie nieodpowiednich zapraw lub klejów może prowadzić do odklejania się warstw wykończeniowych lub zmniejszenia przewodności cieplnej posadzki, co negatywnie wpływa na działanie podłogówki.

Dylatacje i przygotowanie podłoża

Dylatacje w posadzce to element konieczny, który chroni przed pęknięciami powstałymi wskutek skurczu jastrychu i ruchów konstrukcyjnych budynku; na obrzeżach pomieszczeń stosujemy paski brzegowe o grubości 8–12 mm, a szczeliny dylatacyjne ranżujemy zgodnie z rzędnością pomieszczeń, rodzajem jastrychu i wielkością powierzchni, zwykle co kilkanaście metrów bieżących lub przy przekroczeniu określonej powierzchni pola. Dylatacje międzypomieszczeniowe są szczególnie ważne przy łączeniu różnych materiałów podłogowych (np. płytki do parkietu), w miejscach progów drzwiowych oraz przy przejściach instalacji, gdzie ruch materiału i różnice grubości powodują koncentrację naprężeń. Rury nie powinny biec przez szczeliny dylatacyjne ani być głęboko wciskane w miejscach przewidywanych ruchów, gdyż może to doprowadzić do uszkodzeń mechanicznych i wycieków w newralgicznych punktach instalacji.

Przygotowanie podłoża obejmuje usunięcie wszelkich zanieczyszczeń, naprawę spękań i miejsc o nierównej nośności oraz ułożenie warstwy separującej i ewentualnej folii paroizolacyjnej; tolerancje poziomu podłoża przed wykonaniem instalacji powinny być zgodne z wytycznymi projektowymi, a lokalne nierówności wyeliminowane za pomocą mas samopoziomujących. W miejscach przejść przewidujemy rurki osłonowe oraz odpowiednie tuleje instalacyjne, co skraca czas ewentualnych napraw i minimalizuje ryzyko naruszenia ciągłości jastrychu. Przygotowując podłoże, pamiętajmy o zachowaniu czystości pracy, bo kurz, luźne elementy lub resztki klejów mogą utrudnić przyleganie jastrychu i wpłynąć negatywnie na parametry cieplne instalacji.

Jeżeli podłoże wymaga hydroizolacji (np. łazienki, balkony), wykonanie warstwy wodoodpornej musi być skoordynowane z ułożeniem rur i z miejscami przejść, a zastosowane systemy izolacyjne muszą mieć atesty do pracy z podłogówką i odporność na temperatury eksploatacyjne. Podczas montażu montażysta powinien zabezpieczyć krawędzie folii i dylatacji paskiem ochronnym oraz stosować elastyczne masy uszczelniające w narożnikach i przy przejściach miejskich, aby zminimalizować ryzyko przecieków i mostków termicznych. Ostateczne roboty przygotowawcze wpływają na trwałość całej instalacji i są podstawą prawidłowego wykonania oraz odbioru prac przez projektanta i inwestora.

Materiał wykończeniowy i kompatybilność z temp.

Dobór materiału wykończeniowego jest kluczowy dla efektywności ogrzewania podłogowego; najlepszą przewodnością cieplną charakteryzują się płytki ceramiczne i kamienne, które pozwalają na zastosowanie wyższych temperatur zasilania i szybszą reakcję instalacji, natomiast drewno i materiały elastyczne mają większą oporność cieplną i wymagają ostrożniejszego doboru grubości oraz temperatury powierzchni. Dla parkietu wielu producentów dopuszcza grubość warstwy użytkowej i całkowitą do 15 mm przy pracy z podłogówką, przekroczenie tej wartości zwykle wymaga konsultacji z producentem materiału wykończeniowego i korekty parametrów instalacji, aby nie doprowadzić do rozklejania się warstw. Kleje i zaprawy stosowane do montażu płytek oraz kleje do drewna powinny mieć deklarowaną odporność na temperaturę i elastyczność przy cyklicznych zmianach temperatury — użycie materiałów bez atestów może prowadzić do awarii posadzki i utraty gwarancji.

Temperatura powierzchni podłogi jest ograniczona umownie i zależy od rodzaju wykończenia; dla materiałów drewnianych zaleca się, aby temperatura powierzchni nie przekraczała ~27–29°C, a dla płytek i kamienia dopuszczalna temperatura może być wyższa, często do ~35°C, oczywiście zgodnie z zaleceniami producenta podłogi. W praktyce dobór temperatury zasilania reguluje się przez stację mieszającą i sterowanie pogodowe, aby osiągnąć wymagany komfort przy minimalnym zużyciu energii, przy czym grubość i współczynnik przewodzenia ciepła warstwy wykończeniowej bezpośrednio wpływają na wymagane temperatury zasilania. Materiały o dużej oporności cieplnej, jak gruby dywan czy panele o wysokim współczynniku izolacyjności, znacząco obniżają skuteczność podłogówki i zwiększają zapotrzebowanie na moc źródła ciepła, dlatego takie rozwiązania należy planować ostrożnie lub unikać.

Przed położeniem konkretnego wykończenia warto wykonać pomiary przewodności cieplnej i sprawdzić deklaracje R producenta podłogi; w razie wątpliwości należy skonsultować parametry z projektantem instalacji, ponieważ błędny wybór materiału może skutkować nierównomiernym rozkładem temperatur i odczuwalnym brakiem komfortu. Przy modernizacjach istniejących podłóg często stosuje się rozwiązania niskoprofilowe lub systemy suche, które obniżają wysokość zabudowy, ale wymagają dokładnego sprawdzenia kompatybilności z wymogami cieplnymi instalacji. Ostateczna decyzja powinna uwzględniać komfort użytkowników, trwałość wykończenia i energooszczędność całej instalacji.

Uruchomienie, testy i gwarancja

Przed zalaniem jastrychu instalację należy poddać próbie ciśnieniowej — zwyczajowo napełnia się system i podnosi ciśnienie do wartości zalecanej przez producenta rur lub projektanta, często około 6 bar, i utrzymuje je przez 24 godziny, obserwując spadek ciśnienia; brak istotnego spadku świadczy o szczelności układu, a ewentualne różnice należy zlokalizować i usunąć przed zalaniem, ponieważ naprawa rur pod jastrychem jest kosztowna. Po zalaniu jastrychu nie rozpoczynamy pełnego grzania natychmiast; zalecany jest harmonogram rozruchu, który rozpoczyna się od delikatnego podgrzewania po min. 7 dniach i stopniowego zwiększania temperatury zasilania co 3–5 dni o 5°C, aż do osiągnięcia temperatury projektowej, co chroni jastrych przed pęknięciami i umożliwia równomierne odparowanie wilgoci. Dokumentacja wykonania, protokół ciśnieniowy, faktury na materiały i certyfikaty elementów instalacji są konieczne dla ewentualnych roszczeń gwarancyjnych oraz dla późniejszego serwisu instalacji.

Testy po montaży obejmują też kontrole hydrauliczne rozdzielacza, ustawienie przepływomierzy i siłowników oraz sprawdzenie działania sterowań i czujników; sprawdzenie funkcji antyzamarzaniowej, grupy bezpieczeństwa i prawidłowego napełnienia układu to kolejne kroki, które instalator powinien wykonać przed przekazaniem instalacji inwestorowi. Gwarancja oferowana przez producentów na elementy systemu bywa uzależniona od zastosowania kompletnych zestawów jednego producenta oraz od wykonania montażu przez certyfikowanego instalatora, a mieszanie elementów różnych marek lub zaniechanie odbiorów może ograniczyć zakres ochrony gwarancyjnej, dlatego warto zwrócić uwagę na warunki gwarancji przed zakupem materiałów. Na etapie uruchomienia instalator powinien przekazać inwestorowi instrukcję obsługi, wskazówki dotyczące corocznych przeglądów oraz zalecenia dotyczące postępowania w przypadku spadku ciśnienia lub nagłych awarii, aby użytkownik mógł szybko i bezpiecznie reagować.

Przed każdym sezonem grzewczym warto skontrolować ciśnienie w instalacji, odpowietrzyć obwody i zweryfikować działanie termostatów, ponieważ proste czynności konserwacyjne wydłużają żywotność instalacji i pozwalają uniknąć niepotrzebnych napraw; regularne serwisy i dokumentacja wykonanych przeglądów są też często warunkiem utrzymania pełnej gwarancji na elementy systemu. W przypadku stwierdzenia nieszczelności lub nieprawidłowości w pracy rozdzielacza należy odłączyć uszkodzony obwód od zasilania i zadzwonić do instalatora w celu szybkiej naprawy oraz aktualizacji ustawień hydraulicznych. Pamiętajmy, że odpowiednio przeprowadzone uruchomienie i skrupulatne testy to najlepsza inwestycja w trwałość i wydajność ogrzewania podłogowego.

Co jest potrzebne do ogrzewania podłogowego wodnego — Pytania i odpowiedzi

• Co jest potrzebne do zaprojektowania i wykonania instalacji ogrzewania podłogowego wodnego?

  Do zaprojektowania i prawidłowego wykonania instalacji potrzebni są: certyfikowany projektant sanitarny, przeszkolony instalator; rurociągi i źródło ciepła dopasowane do wymagań systemu, warstwa izolacyjna, jastrych z zaprawą i czas jego związania, dylatacje, zestawy renomowanych marek oraz odpowiednie materiały wykończeniowe z certyfikatami.

• Jakie materiały i elementy trzeba przygotować przed montażem?

  Przed montażem należy przygotować rury odpowiednich średnic (np. 17x2 mm lub 16x2 mm), rozstawy pętli, maty lub krążki z układem rur, izolację termiczną, elementy zasilania (zawory, pompę), listwy dylatacyjne, jastrych i zaprawę, oraz zestawy kompletne od jednego producenta, co wspiera gwarancję.

• Jakie warunki gwarancji i techniczne mają zastosowanie?

  Gwarancja zwykle obejmuje około 10 lat przy użyciu całego zestawu od jednego producenta. Mieszanie elementów różnych marek może unieważnić gwarancję, dlatego warto używać kompletnego systemu od zaufanego dostawcy.

• Jak dobór podłogi i prace wykończeniowe wpływają na wydajność?

  Wydajność zależy od odpowiedniego doboru materiałów: najlepiej przewodzą kamień, terakota i ceramika; dopuszczalne są także cieńsze warstwy parkietu do 15 mm. Należy unikać dywanów i nieodpowiednich wykładzin. Prace wykończeniowe muszą mieć atesty, a jastrych powinien mieć właściwe parametry i czas związania; błędy mogą obniżyć parametry cieplne lub spowodować uszkodzenia.