Czym fugować płytki w 2025 roku? Wybór odpowiedniej fugi

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, dlaczego świeżo ułożone płytki ceramiczne wyglądają na wykończone dopiero po naniesieniu spoiwa w szczeliny? Zagadnienie Czym fugować płytki wykracza daleko poza proste wypełnianie przerw; to fundamentalny etap wykończenia, który jednocześnie chroni i definiuje estetykę powierzchni. Krótka odpowiedź na to kluczowe pytanie brzmi: fuguje się specjalnymi masami – cementowymi lub epoksydowymi – a ich prawidłowe zastosowanie chroni przed wilgocią, zabrudzeniami i wpływa na trwałość okładziny, stanowiąc jednocześnie ważny element dekoracyjny.

• Fugi cementowe a epoksydowe – kluczowe różnice
• Kiedy wybrać fugę epoksydową – specyficzne zastosowania
• Jak dobrać fugę do miejsca zastosowania: łazienka, kuchnia, taras?
• Kolor i szerokość fugi – wpływ na estetykę

Fugi cementowe a epoksydowe – kluczowe różnice

Wybór między fugą cementową a epoksydową stanowi jedną z najbardziej krytycznych decyzji podczas fugowania płytek, mającą dalekosiężne konsekwencje zarówno dla trwałości, jak i estetyki wykończenia. Na pierwszy rzut oka oba produkty służą temu samemu celowi: wypełnieniu przestrzeni między płytkami. Jednakże ich podstawowy skład chemiczny, proces utwardzania i wynikające z tego właściwości użytkowe są diametralnie różne, co przekłada się na odmienne obszary zastosowań i metody aplikacji.

Fugi cementowe bazują, jak nazwa wskazuje, na cemencie portlandzkim, wzbogaconym o modyfikatory polimerowe, pigmenty i wypełniacze. Po wymieszaniu z wodą następuje proces hydratacji cementu, podobnie jak w przypadku tradycyjnych zapraw murarskich czy klejów do płytek. Są to materiały historycznie zakorzenione w budownictwie, powszechnie dostępne i stosunkowo tanie. Ich popularność wynika w dużej mierze z łatwości aplikacji – wystarczy odpowiednio wymieszać proszek z wodą do uzyskania pożądanej konsystencji, a następnie wcisnąć masę w spoiny za pomocą pacy gumowej. Praca z fugą cementową nie wymaga zazwyczaj specjalistycznych narzędzi czy ekstremalnej szybkości, co czyni ją wyborem dostępnym nawet dla mniej doświadczonych osób.

Mimo swojej dostępności i prostoty aplikacji, fugi cementowe posiadają pewne wrodzone ograniczenia wynikające z ich porowatej struktury po wyschnięciu. Standardowe fugi cementowe absorbują wodę, co czyni je podatnymi na przebarwienia od wilgoci, rozwój pleśni i grzybów w warunkach podwyższonej wilgotności, a także na plamienie od tłuszczu czy barwiących substancji. Dodatkowo, są mniej odporne na agresywne środki chemiczne używane do czyszczenia czy występujące np. w kuchniach (kwasy owocowe, tłuszcze). Elastyczność standardowych fug cementowych jest niska, co może prowadzić do ich pękania w miejscach podlegających ruchom termicznym lub mechanicznym.

Zobacz także: Płytki bez kleju na listwach – nowoczesny system montażu

W odpowiedzi na te ograniczenia opracowano modyfikowane fugi cementowe (klasy CW/CG wg EN 13888) oraz fugi cementowe o podwyższonych parametrach (klasy CR, np. CR1/CR2). Te ostatnie zawierają znacznie więcej polimerów, co poprawia ich wodoszczelność, elastyczność i odporność na ścieranie. Fug cementowych uelastycznionych (klasy S1 i S2 wg EN 12002) używa się często na tarasach, balkonach czy na ogrzewanych podłogach, gdzie występuje znacząca dylatacja. Mimo tych ulepszeń, nawet najbardziej zaawansowane fugi cementowe rzadko dorównują epoksydowym pod względem odporności chemicznej czy absolutnej wodoszczelności.

Fugi epoksydowe reprezentują zupełnie inną kategorię produktów. Są to masy składające się z co najmniej dwóch komponentów – bazy (żywicy epoksydowej) i utwardzacza. Po wymieszaniu tych składników zachodzi reakcja chemiczna, która prowadzi do powstania twardego, nierozerwalnego spoiwa. To właśnie ten proces utwardzania na drodze chemicznej odpowiada za unikalne właściwości fug epoksydowych: są one całkowicie nienasiąkliwe, chemicznie odporne, niezwykle trwałe mechanicznie i biologicznie obojętne – czyli nie stanowią pożywki dla pleśni i grzybów.

Odporność fug epoksydowych na czynniki chemiczne jest ich największą zaletą. Potrafią one sprostać ekspozycji na rozcieńczone kwasy, zasady, rozpuszczalniki, oleje czy silne detergenty, które w mgnieniu oka zniszczyłyby strukturę fugi cementowej. Ta cecha sprawia, że są one niezastąpione w środowiskach wymagających ekstremalnej higieny i częstego, intensywnego mycia, takich jak profesjonalne kuchnie, szpitale, laboratoria czy przemysł spożywczy. Klasyfikacja fug epoksydowych (RG wg EN 13888) podkreśla ich podwyższoną odporność chemiczną i na ścieranie w porównaniu do fug cementowych.

Zobacz także: Płytki 120x60: pionowo czy poziomo? Jak układać?

Strona "ciemniejsza" fug epoksydowych to ich znacznie wyższa cena i trudniejsza aplikacja. Wymieszanie komponentów musi być dokładne, a czas pracy z gotową masą jest ograniczony (tzw. czas życia mieszanki). Nakładanie epoksydu wymaga precyzji i szybkiego czyszczenia nadmiaru z powierzchni płytek, zanim fuga zacznie wiązać. Zaschniętej fugi epoksydowej usunięcie z płytki jest niezwykle trudne, a często wręcz niemożliwe bez ryzyka uszkodzenia okładziny. Wymaga to stosowania specjalnych preparatów czyszczących dedykowanych epoksydom, które są droższe niż środki do fug cementowych. Konieczne jest również użycie narzędzi odpornych na działanie składników chemicznych fugi epoksydowej. Cena za kilogram fugi epoksydowej jest często 3-5 razy wyższa niż w przypadku podstawowej fugi cementowej, co znacząco podnosi koszt całości fugowania.

Inną różnicą jest estetyka. Choć producenci oferują szeroką gamę kolorów fug epoksydowych, ich struktura jest zazwyczaj gładka i nieporowata, co może dawać nieco inny efekt wizualny niż delikatnie chropowata fuga cementowa. W przypadku płytek strukturalnych lub z mikroporami, aplikacja epoksydu może być jeszcze trudniejsza, ze względu na ryzyko jego "uwięzienia" w fakturze płytki, skąd usunięcie będzie praktycznie niewykonalne.

Reasumując kluczowe różnice: fugi cementowe to wybór bardziej ekonomiczny i prostszy w aplikacji, odpowiedni do większości zastosowań domowych w mniej wymagających obszarach, pod warunkiem zastosowania odpowiednio modyfikowanej wersji i zapewnienia wentylacji. Fugi epoksydowe to droższe i trudniejsze w użyciu, ale oferują niezrównaną trwałość, wodoszczelność i odporność chemiczną, co czyni je niezastąpionymi w miejscach narażonych na ekstremalne warunki i wysokie wymagania higieniczne. Wybór między nimi nie jest tylko kwestią ceny czy preferencji estetycznych, ale przede wszystkim racjonalną analizą wymagań, jakie stawiać będziemy fugowanej powierzchni.

Kiedy wybrać fugę epoksydową – specyficzne zastosowania

Decyzja o zastosowaniu fugi epoksydowej to nie kaprys, lecz świadoma reakcja na specyficzne, często ekstremalne warunki, w których fugowanie cementowe zwyczajnie "poległoby z kretesem". Zrozumienie czym fugować płytki w tych wymagających środowiskach prowadzi nieuchronnie do wyboru żywicy epoksydowej. Kiedy stajesz przed wyzwaniem, które przekracza możliwości standardowej fugi cementowej, epoksyd wchodzi na scenę jako bohater, zapewniając niezrównaną odporność na zabrudzenia i agresywne czynniki.

Pierwszym i najbardziej oczywistym scenariuszem są profesjonalne kuchnie w restauracjach, stołówkach czy zakładach przetwórstwa żywności. W tych miejscach podłogi i często ściany narażone są na ciągły kontakt z gorącymi płynami, tłuszczami, kwasami (np. octem, sokiem z cytryny), zasadami (środki czyszczące), a także na intensywne, często wysokotemperaturowe mycie ciśnieniowe. Cementowa fuga w takich warunkach szybko uległaby degradacji, popękałaby, przebarwiła się nieodwracalnie i stałaby się siedliskiem bakterii. Fuga epoksydowa, ze względu na swoją całkowitą szczelność i odporność chemiczną, pozostaje niewzruszona. Jest to inwestycja, która szybko się zwraca dzięki ograniczeniu kosztów renowacji i utrzymania higieny na wymaganym poziomie.

Laboratoria chemiczne, farmaceutyczne i badawcze to kolejne miejsca, gdzie fuga epoksydowa jest standardem, a nie opcją. Rozlane substancje chemiczne – od kwasów i zasad, przez rozpuszczalniki, po inne reagenty – mogą bezpowrotnie zniszczyć fugę cementową i przedostać się pod płytki, uszkadzając podłoże. Fuga epoksydowa działa jak bariera nie do przebicia, chroniąc przed agresywnym działaniem tych substancji. W takich miejscach liczy się każdy milimetr uszczelnienia, a błąd w doborze fugi może mieć poważne konsekwencje, wykraczające poza samą estetykę.

Placówki medyczne, a zwłaszcza sale operacyjne, gabinety zabiegowe czy sterylizatornie, stawiają najwyższe wymagania w zakresie higieny. Powierzchnie muszą być łatwe do dezynfekcji i odporne na działanie silnych środków odkażających, które często zawierają agresywne związki chemiczne. Fugi epoksydowe są nieporowate i nie chłoną substancji, co minimalizuje ryzyko rozwoju drobnoustrojów w spoinach i ułatwia utrzymanie sterylności. Ich gładka powierzchnia i całkowita wodoszczelność to klucz do zapobiegania infekcjom związanym z niedostateczną higieną powierzchni.

Baseny i sauny to środowiska o permanentnie podwyższonej wilgotności i specyficznych warunkach chemicznych (chlor, sole, wysoka temperatura). Standardowa fuga cementowa nasiąkałaby wodą, co prowadziłoby do jej kruszenia, wykwitów solnych i przyspieszonego niszczenia. Fuga epoksydowa jest w tych warunkach niezawodna, gwarantując trwałe uszczelnienie nawet przy ciągłym kontakcie z wodą i chemikaliami basenowymi. Pamiętajmy, że ciśnienie wody w basenie niebagatelnie działa na każdą fugę, a epoksyd radzi sobie z tym wyzwaniem nieporównywalnie lepiej.

Warsztaty samochodowe, myjnie, przemysłowe hale produkcyjne czy magazyny o dużym natężeniu ruchu (np. wózków widłowych) to miejsca, gdzie kluczowa jest wytrzymałość mechaniczna i odporność na ścieranie. Fuga epoksydowa, dzięki swojej twardości, doskonale radzi sobie z obciążeniami mechanicznymi, uderzeniami i ścieraniem spowodowanym ruchem pojazdów czy ciężkich ładunków. Jest znacznie mniej podatna na wykruszenie niż fuga cementowa, co zapewnia dłuższą żywotność posadzki w trudnych warunkach przemysłowych. W takich miejscach, gdzie estetyka często schodzi na dalszy plan kosztem funkcjonalności, epoksyd jest wyborem pragmatycznym i ekonomicznie uzasadnionym w dłuższej perspektywie.

Garaże domowe, pomieszczenia gospodarcze, piwnice – choć to zastosowania domowe, często panują w nich warunki, które dla fugi cementowej mogą być wyzwaniem (wilgoć, możliwość rozlania olejów, paliw, chemikaliów). Jeśli zależy nam na maksymalnej trwałości i łatwości utrzymania czystości w tych specyficznych obszarach, fuga epoksydowa może być rozważonym, choć bardziej kosztownym, rozwiązaniem.

W przypadku płytek o bardzo niskiej nasiąkliwości, takich jak gres polerowany czy lappato, cementowe fugi mogą mieć problemy z przyczepnością, a czyszczenie ich powierzchni po fugowaniu jest wyjątkowo trudne. Epoksyd często lepiej radzi sobie z takimi powierzchniami, a czyszczenie, choć wymagające *szybkości*, jest efektywne i pozostawia nieskazitelnie czystą powierzchnię płytki. Pamiętajmy jednak, że struktura epoksydu może być widoczna na gładkich, polerowanych powierzchniach, co dla niektórych może stanowić minus estetyczny.

Epoksydowe fugi, ze względu na swoją unikalną kombinację cech – nieprzepuszczalność dla wody, całkowita odporność chemiczna i wysoka wytrzymałość mechaniczna – są wyborem podyktowanym surowymi wymogami użytkowania. Są tam, gdzie trwałość, higiena i odporność na agresywne środowisko są absolutnymi priorytetami. Ich zastosowanie to świadome podniesienie standardu wykończenia, które zapewnia spokój ducha i funkcjonalność na lata, nawet w najtrudniejszych warunkach.

Jak dobrać fugę do miejsca zastosowania: łazienka, kuchnia, taras?

Dobór odpowiedniej fugi do konkretnego miejsca zastosowania to sztuka kompromisu i precyzyjnej analizy wymagań. Wiedza czym fugować płytki to jedno, ale umiejętność dopasowania właściwości spoiwa do warunków panujących w łazience, kuchni czy na tarasie to klucz do sukcesu. Każde z tych pomieszczeń stawia przed fugą zupełnie inne wyzwania, a ich zignorowanie może prowadzić do szybkiej degradacji spoiny i całego wykończenia płytkowego. Należy dobierać fugę przede wszystkim ze względu na surowiec, z jakiego zostały wykonane płytki, ich montaż na ścianie lub podłodze oraz specyficzne warunki panujące w danym pomieszczeniu.

Zacznijmy od łazienki – królestwa wilgoci i czystości. W tym pomieszczeniu fuga narażona jest na permanentny kontakt z wodą, parą wodną, mydlinami, szamponami i innymi kosmetykami, a także na środki czyszczące i dezynfekujące. Szczególnie narażone są obszary prysznicowe i wokół wanny. Standardowa, podstawowa fuga cementowa bez modyfikatorów polimerowych jest w takich warunkach niewystarczająca – szybko nasiąknie, straci kolor, a w jej porach rozwinie się pleśń. W łazience zaleca się stosowanie fug cementowych o podwyższonych parametrach, najlepiej klasy CG2 (poprawione), które charakteryzują się niższą nasiąkliwością wody i większą odpornością na ścieranie w porównaniu do CG1. Jeszcze lepszym wyborem będą fugi hydrofobowe (często oznaczone symbolami kropli), które mają zwiększoną zdolność do odpychania wody. W strefach najbardziej narażonych na wilgoć, takich jak brodzik czy obudowa wanny, rozważenie fugi epoksydowej klasy RG to niemal konieczność. Jej całkowita szczelność gwarantuje, że woda nie przeniknie do spoiny i podłoża, co jest krytyczne dla zapobiegania przeciekom i zagrzybieniu. Na podłogach w łazience, oprócz wodoszczelności, ważna jest również odporność na ścieranie, co klasa CG2 lub RG spełnia z nawiązką. Na ścianach, gdzie ruch jest minimalny, podstawowe wymagania są nieco niższe, ale nadal hydrofobowość i odporność na środki czyszczące pozostają kluczowe.

Kuchnia to pole bitwy z tłuszczem, kwasami, barwiącymi płynami i intensywnym ruchem na podłodze. Fuga w kuchni musi być odporna na zabrudzenia i łatwa do czyszczenia, a także znosić częste mycie i działanie detergentów, a niekiedy i temperatury (blisko kuchenki). Podobnie jak w łazience, podstawowa fuga cementowa szybko ulegnie plamieniu i zniszczeniu. Zaleca się fugi cementowe o podwyższonej odporności na plamienie (często z dodatkowymi oznaczeniami producenta lub po prostu klasy CG2 WA, gdzie WA oznacza obniżoną absorpcję wody). Jednakże w obszarach o szczególnym narażeniu – między płytkami w blacie roboczym, za kuchenką, czy na fragmencie podłogi pod zlewem – fuga epoksydowa ujawnia swoją przewagę. Jest nieprzenikalna dla tłuszczu, kwasów owocowych, kawy czy wina. Zastosowanie fugi epoksydowej w kluczowych miejscach kuchni eliminuje problem trwałych plam w spoinach. Na podłodze kuchennej fuga epoksydowa (klasa RG) dodatkowo zapewnia wyższą odporność na ścieranie niż większość fug cementowych, co jest ważne przy intensywnym użytkowaniu i np. przesuwaniu krzeseł.

Taras lub balkon – to przestrzeń wymagająca fugi "supermana", która sprosta najbardziej ekstremalnym warunkom: dużym wahaniom temperatury (cykle zamrażania i rozmrażania), intensywnemu promieniowaniu UV, deszczowi, śniegowi, a latem wysokim temperaturom. Tutaj kluczowe są: elastyczność, wodoszczelność i odporność na UV. Standardowa fuga cementowa jest absolutnie nieodpowiednia na taras – szybko popęka od ruchów termicznych podłoża i nasiąknie wodą, która zamarzając, rozsadzi fugę od środka. Konieczne jest zastosowanie fug cementowych wysokoelastycznych (klasy S1 lub S2 wg EN 12002, co oznacza zdolność do odkształcenia odpowiednio > 2.5 mm i > 5 mm), o niskiej nasiąkliwości wody (np. CG2 W lub oznaczonych jako 'outdoor'/'flex'). Taka fuga cementowa lepiej pracuje z ruchami podłoża spowodowanymi zmianami temperatury. Alternatywą, często jeszcze bardziej trwałą, są fugi epoksydowe, które choć same w sobie są twarde, tworzą jednolitą, szczelną powłokę, a co ważniejsze – nie nasiąkają wodą. Ich odporność na UV również jest wyższa niż cementowych. Wybór zależy często od tego, jak dużą elastyczność system fugowy musi zapewnić w stosunku do ruchu płytek i podłoża. Warto też pamiętać o konieczności stosowania elastycznych spoin dylatacyjnych wypełnianych silikonem, a nie fugą, przy krawędziach tarasu czy większych powierzchniach.

Dodatkowo, przy doborze fugi należy wziąć pod uwagę typ płytki. Płytki o wysokiej porowatości (np. niektóre płytki rustykalne, cotto) mogą wchłonąć pigment z fugi cementowej podczas fugowania, co prowadzi do niechcianych przebarwień (tzw. "spalenie" płytki). W takich przypadkach fuga cementowa wymaga specjalnego zabezpieczenia płytki przed fugowaniem (impregnacji) lub może okazać się, że fuga epoksydowa, choć trudniejsza w aplikacji, jest bezpieczniejszym wyborem, ponieważ nie wnika w strukturę płytki w ten sam sposób. Z drugiej strony, płytki polerowane czy strukturalne wymagają szczególnej uwagi przy aplikacji epoksydu, aby nie utknął w mikroporach czy fakturze. Podsumowując, sukces fugowania kafelek zależy od precyzyjnego dopasowania właściwości fugi do środowiska – nie ma jednego rozwiązania idealnego dla wszystkich miejsc.

Kolor i szerokość fugi – wpływ na estetykę

Poza kluczowymi kwestiami technicznymi i funkcjonalnymi, nie wolno zapominać o wizualnym wymiarze fugowania płytek ceramicznych. Kolor i szerokość fugi to elementy o ogromnym wpływie na końcowy efekt estetyczny, które potrafią całkowicie odmienić odbiór powierzchni. To jak rama dla obrazu – może podkreślić piękno dzieła, albo odwrócić od niego uwagę, a nawet zepsuć całą kompozycję. Te "drobne" szczegóły często decydują o tym, czy nasza podłoga czy ściana będą wyglądać na dopracowane i stylowe, czy chaotyczne i niedbałe.

Zacznijmy od koloru. Wybór barwy fugi to decyzja, która może albo sprawić, że płytki znikną w jednolitym "dywanie", albo wręcz przeciwnie – wyostrzyć ich krawędzie i podkreślić wzór ułożenia. Klasycznym i bezpiecznym wyborem jest fuga w kolorze zbliżonym do koloru płytki. Taki zabieg optycznie powiększa powierzchnię i tworzy wrażenie monolitu, gdzie spoiny stają się niemal niewidoczne. Jest to często stosowane przy dużych formatach płytek, gdzie minimalizacja linii podziału jest pożądana. Efekt "znikającej" fugi uzyskujemy także, wybierając fugę bezbarwną lub transparentną, która dostępna jest głównie w ofercie fug epoksydowych i dedykowana jest np. mozaikom szklanym, aby nie przysłaniać ich barwy.

Kontrastująca fuga to narzędzie w rękach projektanta, które może dodać charakteru i dynamiki. Ciemna fuga do jasnych płytek (np. czarna do białych) podkreśla rysunek siatki płytek, uwypukla format i kształt każdej kafelki. Jest to popularny zabieg w łazienkach i kuchniach w stylu retro (płytki typu metro/subway) lub nowoczesnych aranżacjach, gdzie fuga staje się elementem dekoracyjnym samym w sobie. Jasna fuga do ciemnych płytek (np. biała do czarnych) również tworzy silny kontrast, ale może być mniej praktyczna, gdyż białe spoiny na ciemnym tle łatwiej pokazują zabrudzenia. Kontrastująca fuga świetnie sprawdza się, gdy chcemy zaakcentować nietypowy sposób ułożenia płytek, np. jodełkę czy cegiełkę, lub gdy same płytki mają interesujący, nieregularny kształt.

Warto pamiętać, że kolor fugi cementowej może delikatnie różnić się po wyschnięciu w zależności od chłonności podłoża i ilości użytej wody. Fugi epoksydowe z reguły zachowują kolor bardziej stabilnie i intensywnie. Problem wykwitów solnych, czyli białego nalotu na fugach cementowych, dotyczy głównie ciemnych kolorów i jest efektem transportu soli z podłoża lub kleju przez fugę. Fugi epoksydowe, jako nienasiąkliwe, są całkowicie wolne od tego problemu, co jest argumentem za ich wyborem przy ciemnych spoinach, zwłaszcza w miejscach narażonych na wilgoć.

Drugim kluczowym aspektem estetycznym jest szerokość fugi. Tradycyjnie, szerokość fugi wynikała z rozmiaru i technologii produkcji płytek. Płytki ręcznie formowane czy o nierównych krawędziach wymagały szerszych spoin (nawet >10 mm), aby zniwelować różnice w rozmiarach i nadać całości wygląd lity, wiekowy. Nowoczesne płytki rektyfikowane, czyli te o precyzyjnie dociętych krawędziach pod kątem prostym, umożliwiają układanie ich z minimalnymi, niemal niewidocznymi spoinami (np. 1.5-2 mm). Szerokość fugi łączy się bezpośrednio z wymogami technicznymi – węższe fugi wymagają zastosowania drobnoziarnistej fugi cementowej (tzw. wąskospoinowej) lub epoksydowej. Przy szerszych fugach konieczna jest fuga gruboziarnista (szerokospoinowa), która lepiej wypełni przestrzeń i będzie bardziej odporna na pękanie w przypadku większej objętości spoiny. Minimalna szerokość fugi, nawet dla płytek rektyfikowanych, wynosi zazwyczaj 1.5 mm i jest to podyktowane potrzebą kompensacji niewielkich naprężeń termicznych oraz technologią aplikacji.

Szerokość fugi ma również silny wpływ na odbiór przestrzeni. Wąskie fugi nadają powierzchniom nowoczesny, minimalistyczny charakter i sprawiają, że wydają się one większe i bardziej jednolite. Szerokie fugi dodają powierzchniom tradycyjnego, rustykalnego lub wręcz przeciwnie – bardzo wyrazistego, graficznego charakteru. Zbyt wąska fuga przy dużych płytkach na powierzchniach podlegających dużym wahaniom temperatury (np. na ogrzewanej podłodze) może prowadzić do problemów, ponieważ fuga może nie mieć wystarczającej elastyczności, aby pomieścić ruch płytki. Producent płytek często podaje zalecaną szerokość fugi dla danego formatu, co jest cenną wskazówką, wynikającą z tolerancji wymiarowych i charakterystyki materiału. Standardowa szerokość fugi dla większości płytek nierektyfikowanych waha się zazwyczaj w granicach 3-5 mm.

Wybór koloru i szerokości fugi nie jest wyłącznie kwestią subiektywnych upodobań, ale powinien harmonijnie łączyć estetykę z funkcjonalnością i wymaganiami technicznymi. Dobrze dobrany duet koloru i szerokości potrafi wydobyć piękno z najprostszych płytek lub ujarzmić wzorniczy rozmach najbardziej dekoracyjnych. Jest to moment, w którym funkcjonalne fugowanie płytek przeistacza się w element świadomej gry z formą, kolorem i przestrzenią, mającej ostatecznie zapewnić zarówno trwałość, jak i pożądany efekt wizualny.