Dlaczego pękają płytki na ogrzewaniu podłogowym w 2025 roku?

Temat, który spędza sen z powiek wielu inwestorom i właścicielom domów, to bez wątpienia zagadnienie: Dlaczego pękają płytki na ogrzewaniu podłogowym? Ten komfortowy i efektywny system grzewczy potrafi być bezlitosny dla posadzki, gdy coś pójdzie nie tak. Pękanie płytek na ogrzewaniu podłogowym to często efekt działania prostych sił fizyki – rozszerzalności cieplnej – które niewłaściwie okiełznane przez błędy montażowe lub zły dobór materiałów, prowadzą do kosztownych uszkodzeń.

• Błędy w technice klejenia płytek (np. metoda 'placków')
• Znaczenie elastycznego kleju do ogrzewania podłogowego
• Niewłaściwe przygotowanie wylewki przed układaniem płytek
• Skutki układania płytek na nierównym podłożu

Patrząc na zgromadzone dane dotyczące przyczyn uszkodzeń posadzek z płytek na systemach grzewczych, widać wyraźnie pewne powtarzające się schematy. Choć szczegółowe badania w skali kraju są trudne do przeprowadzenia, analizy przypadków zgłaszanych do producentów materiałów budowlanych i firm wykonawczych rysują klarowny obraz. W jednym z takich wewnętrznych zestawień, opartym na kilkudziesięciu zgłoszeniach serwisowych z ostatnich dwóch lat dotyczących pękających lub odspajających się płytek na ogrzewaniu podłogowym, procentowy rozkład przyczyn wyglądał następująco:

Ten rozkład sił destrukcyjnych jasno pokazuje, że większość problemów wynika nie z siły wyższej czy pecha, ale z konkretnych, ludzkich błędów na etapie realizacji. Trzy główne obszary, czyli podłoże, klej i technika klejenia, odpowiadają za olbrzymią większość przypadków uszkodzeń. To cenna lekcja dla każdego, kto planuje płytki na "podłogówkę" – diabeł tkwi w szczegółach i procesie.

Widzimy więc, że kluczem do sukcesu i uniknięcia pękania płytek na ogrzewaniu jest metodyczne podejście do każdego etapu pracy. Ignorowanie zaleceń producentów klejów, wylewek czy samych płytek to prosta droga do katastrofy. Każdy, kto choć raz musiał zrywać popękane lub głuche płytki wie, jak kosztowne i frustrujące jest to doświadczenie – nie tylko finansowo, ale i emocjonalnie.

Zobacz także: Dlaczego pękają płytki na podłodze

Zrozumienie tych mechanizmów i skupienie się na profilaktyce jest znacznie tańsze i mniej bolesne niż późniejsze leczenie skutków. W kolejnych sekcjach zagłębimy się w te najczęściej występujące przyczyny. Pokażemy, gdzie najczęściej popełniane są błędy i jak im skutecznie zaradzić. Gotowi?

Błędy w technice klejenia płytek (np. metoda 'placków')

Może to brzmieć prosto, ale technika klejenia płytek na ogrzewaniu podłogowym to prawdziwy test umiejętności i sumienności wykonawcy. Jeden z najbardziej kardynalnych błędów, niestety wciąż spotykany, to tak zwana metoda "na placki". Polega ona na nałożeniu kilku porcji kleju bezpośrednio na spód płytki i dociśnięciu jej do podłoża. Efekt? Klej jest tylko w kilku miejscach, a reszta powierzchni płytki wisi w powietrzu, tworząc puste przestrzenie.

Wyobraźmy sobie teraz, co dzieje się, gdy ogrzewanie podłogowe zaczyna działać. Płytka nagrzewa się i stygnie, a co za tym idzie – minimalnie, ale jednak się porusza. Tam, gdzie jest klej, jest podparcie; tam, gdzie są puste przestrzenie, nie ma nic. Te niepodparte obszary są bezbronne w obliczu naprężeń generowanych przez zmiany temperatury i nacisku mechanicznego – wystarczy upadający przedmiot, ciężki mebel, czy po prostu ciężar własny w specyficznym punkcie. "Plackowanie" to wręcz zaproszenie do katastrofy – to jak budowanie domu na kilku palach zamiast na solidnym fundamencie.

Zobacz także: Dlaczego Pękają Płytki Na Ścianie w 2025 Roku?

Gdy gorące powietrze z rur grzewczych przepływa pod taką płytką, różnica temperatur między klejonymi punktami a pustymi przestrzeniami może być znacząca. To dodatkowo zwiększa nierównomierne naprężenia w obrębie samej płytki i między płytką a podłożem. To jest ten moment, kiedy struktura materiału poddawana jest próbie, której bez pełnego podparcia po prostu nie wytrzyma.

W pustych przestrzeniach pod płytką często gromadzi się też wilgoć resztkowa z wylewki, która podczas podgrzewania zamienia się w parę wodną. Ta para nie ma gdzie uciec i zwiększa ciśnienie w pustkach, pchając płytkę do góry lub tworząc wewnętrzne naprężenia. Jest to szczególnie szkodliwe, ponieważ wilgoć osłabia spoinę klejową i pogarsza przyleganie tam, gdzie klej faktycznie jest.

Prawidłowa technika klejenia płytek na ogrzewaniu podłogowym to klejenie "na grzebień" – nanoszenie kleju na podłoże (czasem również na spód płytki – "metoda kombinowana" lub "double buttering") pacą z ząbkami. Wielkość zębów pacy jest kluczowa i powinna być dobrana do rozmiaru płytki i równości podłoża. Dla płytek o boku 30-40 cm często stosuje się pacę 8x8 mm, dla większych formatów (np. 60x60 cm, 80x80 cm, 120x60 cm) paca powinna mieć ząb 10x10 mm, a nawet 12x12 mm, zwłaszcza przy klejeniu "double buttering". Celem jest osiągnięcie minimum 80% pokrycia płytki klejem po dociśnięciu, a w przypadku ogrzewania podłogowego zaleca się dążenie do 100% pokrycia.

Zobacz także: Dlaczego Płytki Pękają Przy Cięciu? Przyczyny i Uniknij Błędów

Pełne podparcie płytki klejem na całej powierzchni to jak amortyzator rozkładający równomiernie wszelkie naprężenia – te termiczne, od ruchu podłogi, od ciężaru. Bez pełnego przylegania płytka pracuje punktowo. Możemy tu sobie wyobrazić zginanie sztywnej deski – jeśli podeprzemy ją tylko w dwóch punktach i naciśniemy w środku, łatwo pęknie. Jeśli leży płasko na całej powierzchni, wytrzyma znacznie większe obciążenie. To fizyka w czystej postaci, stosowana na podłodze.

Koszt klejenia metodą "na grzebień" może wymagać odrobinę więcej czasu i dosłownie trochę więcej kleju w porównaniu do "placków". Przykładowo, paca 8x8 mm zużywa ok. 3,5-4 kg kleju/m², paca 10x10 mm ok. 4-5 kg/m². Zakładając typowe ceny kleju elastycznego rzędu 60-90 zł za worek 25 kg, różnica w zużyciu to może być 5-10 zł/m². W porównaniu do kosztu zerwania i ponownego ułożenia płytek (nierzadko 150-300 zł/m² plus koszt nowych płytek i kleju), ta początkowa oszczędność jest śmiesznie niska. Mówimy tu o oszczędności kilkuset złotych w całym projekcie, która może skutkować wydatkami rzędu kilku czy kilkunastu tysięcy złotych na naprawy.

Przy większych formatach płytek, na przykład 120x120 cm, gdzie koszt samej płytki może wynosić od 150 zł do nawet 500 zł/m², błąd w klejeniu staje się niezwykle kosztowny. Uszkodzenie jednej takiej płytki to nie tylko jej cena, ale i konieczność zorganizowania dostawy pojedynczego elementu, koszt pracy fachowca i potencjalne uszkodzenie sąsiednich płytek podczas skuwania. Dlatego na dużych formatach klejenie "double buttering" jest często uznawane za najlepszą praktykę, zapewniającą maksymalne pokrycie i minimalizującą ryzyko powstania pustych przestrzeni.

Podsumowując, "plackowanie" to z punktu widzenia trwałości posadzki na ogrzewaniu podłogowym błąd krytyczny. Puste przestrzenie to słabe punkty, które pod wpływem pracy systemu grzewczego i normalnego użytkowania podłogi stają się epicentrum naprężeń. Prawidłowe, pełne klejenie jest inwestycją w spokój na lata.

Doświadczony fachowiec nigdy nie zastosuje metody "na placki" na ogrzewaniu podłogowym. To dla niego znak braku profesjonalizmu. Klient ma prawo wymagać i sprawdzać (pustki pod płytkami można sprawdzić, stukając w nie np. trzonkiem narzędzia – solidnie klejona płytka wydaje głuchy, jednolity dźwięk, płytka na "plackach" brzmi głucho i inaczej w miejscach pustych). Lepiej stracić 5 minut na kontrolę niż całe dni na późniejszą wymianę podłogi.

Znaczenie elastycznego kleju do ogrzewania podłogowego

System ogrzewania podłogowego jest genialny w swojej prostocie, ale stawia materiałom okładzinowym naprawdę trudne wymagania. Kluczowym wyzwaniem są cykliczne zmiany temperatury – podłoga nieustannie rozszerza się, gdy system działa, i kurczy, gdy stygnie. Te ruchy, choć wydają się mikroskopijne, generują potężne naprężenia w całej strukturze posadzki, od wylewki, przez warstwę kleju, aż po samą płytkę. Bez odpowiedniego kleju, płytka nie ma szans na przetrwanie.

Zwykłe kleje cementowe, tzw. kleje klasy C1, są sztywne po związaniu. Nie posiadają zdolności do odkształcania się pod wpływem naprężeń. To jak próba zginania kruchego szkła – pęknie. Klej elastyczny, określany jako klasa C2 (poprawiony) z dodatkowym oznaczeniem S1 (klej odkształcalny) lub S2 (klej wysoce odkształcalny), jest stworzony, by sprostać tym wyzwaniom. Zawiera specjalne polimery, które nadają mu "elastyczność" – zdolność do minimalnego, ale wystarczającego odkształcenia (tzw. deformacji) bez utraty przyczepności. W teście odkształcenia klej S1 osiąga odkształcenie powyżej 2.5 mm, a S2 powyżej 5 mm pod określonym obciążeniem. Ta zdolność jest fundamentalna.

Kiedy podłoga ogrzewa się od standardowych 18-20°C do roboczych 28-30°C (lub miejscowo więcej, np. do 35°C przy rurkach), wylewka, a za nią klej i płytka, rozszerzają się. Ten ruch może wynosić ułamki milimetra na metr, ale na powierzchni np. 30m² generuje znaczące siły na krawędziach i w spoinach. Elastyczny klej S1 czy S2 działa jak bufor – pochłania część tych naprężeń, delikatnie poddając się ruchom podłoża, zamiast stawiać im sztywny opór. W efekcie spoiny klejowe nie pękają, a płytka nie jest "miażdżona" lub "wyrywana" z podłoża.

Zastosowanie zwykłego kleju C1 na ogrzewaniu podłogowym to, bez ogródek, proszenie się o kłopoty. Taki klej po prostu nie wytrzyma cyklicznych ruchów termicznych. Początkowo płytki mogą wyglądać idealnie. Problemy pojawią się po kilku cyklach grzewczych – zima-lato, włączanie-wyłączanie systemu. Pierwsze oznaki to zazwyczaj pękające fugi, a potem pękanie samych płytek, często przez środek, w najmniej oczekiwanym miejscu. Lub, co gorsza, masowe odspajanie płytek od wylewki, które brzmią "głucho" przy postukaniu.

Różnica w cenie między dobrym klejem C2 S1 a standardowym C1 nie jest astronomiczna w skali całego projektu. Klej C1 kosztuje często poniżej 40-50 zł za 25 kg worek. Klej C2 S1 to wydatek rzędu 60-90 zł, a klej C2 S2, zalecany do największych formatów i najtrudniejszych warunków, może kosztować 90-120 zł za worek. Przy zużyciu 4-5 kg/m², różnica w cenie na metr kwadratowy wynosi zaledwie kilka złotych (np. 5-10 zł). Na 50 m² salonu różnica to 250-500 zł. Czy to dużo za gwarancję, że posadzka nie popęka? Stanowczo nie, biorąc pod uwagę, że wymiana popękanej podłogi to koszt rzędu minimum 300 zł/m² (materiał + robocizna) i cała masa problemów, jak wyniesienie mebli, kurz i czas oczekiwania.

Historia zna wiele przypadków, gdzie pozornie niewielka oszczędność na kleju zaowocowała kompletnym remontem po dwóch sezonach grzewczych. Jeden z naszych "fikcyjnych" klientów, nazwijmy go Pan Jan, postawił na tańszego wykonawcę, który z kolei wybrał tańszy, nieelastyczny klej "bo zawsze na nim kładę i jest dobrze". Pan Jan cieszył się piękną podłogą przez rok. W kolejną zimę, po kilku tygodniach intensywnego grzania, zaczęły pojawiać się pęknięcia – najpierw pojedyncze, potem kolejne. Szybko okazało się, że niemal co trzecia płytka jest pęknięta lub głucha. Koszt wymiany wielokrotnie przewyższył początkową "oszczędność".

Producenci chemii budowlanej jasno określają przeznaczenie swoich produktów. Kleje S1 i S2 są *dedykowane* na trudne podłoża, w tym ogrzewanie podłogowe, balkony czy tarasy – wszędzie tam, gdzie występują duże wahania temperatury i wilgotności oraz ruchy podłoża. Nie ignorujmy tych zaleceń. Stosowanie kleju zgodnego z przeznaczeniem, o odpowiedniej klasie elastyczności, to druga po prawidłowej technice klejenia fundament trwałej posadzki na ogrzewaniu podłogowym. Właściwy dobór kleju jest absolutnie krytyczny.

Niewłaściwe przygotowanie wylewki przed układaniem płytek

Fundamentem każdej trwałej podłogi, a w przypadku ogrzewania podłogowego szczególnie, jest solidne i odpowiednio przygotowane podłoże. Nawet najlepszy klej i najdroższe płytki nie uratują sytuacji, jeśli wylewka pod nimi nie spełnia kluczowych warunków. Dwoma najczęstszymi grzechami głównymi w przygotowaniu wylewki są: niewyschnięcie jej do odpowiedniego poziomu wilgotności oraz brak protokołu wygrzewania. Pół biedy, jeśli wylewka jest cementowa, gorzej, gdy anhydrytowa, która ma swoje specyficzne wymagania.

Pierwsza kwestia – wilgoć. Świeża wylewka, czy to cementowa czy anhydrytowa, zawiera olbrzymie ilości wody, niezbędnej do procesów wiązania i twardnienia cementu lub siarczanu wapnia. Ta woda musi odparować zanim na wylewce zostanie ułożona szczelna warstwa płytek. Standardowe wytyczne mówią, że wylewka cementowa schnie średnio 1 cm na tydzień (do grubości 4 cm, powyżej ten czas się wydłuża), a anhydrytowa nieco szybciej, ale jest bardziej wrażliwa na brak wentylacji. Przy typowej grubości wylewki z ogrzewaniem (6-7 cm), oznacza to co najmniej 6-7 tygodni schnięcia dla cementowej. Bez pośpiechu!

Podczas schnięcia wylewki odbywają się też procesy skurczu. Jeśli ułożymy płytki zbyt wcześnie, gdy skurcz jeszcze trwa, naprężenia w wylewce przeniosą się na płytki, prowadząc do ich pękania lub odspojenia. Co gorsza, nadmierna wilgoć uwięziona pod płytkami, gdy system grzewczy zaczyna działać, zamienia się w parę wodną. Ta para generuje ciśnienie i dąży do ucieczki, pchając płytki od dołu i osłabiając spoinę klejową. Wyobraźcie sobie parownik pod posadzką – płytki tego nie lubią, oj nie.

Kluczem do sprawdzenia, czy wylewka jest gotowa na przyjęcie płytek, jest pomiar wilgotności metodą CM (karbidową). Dla wylewek cementowych na ogrzewaniu podłogowym dopuszczalna wilgotność to zazwyczaj poniżej 2,0% CM, a dla wylewek anhydrytowych poniżej 0,3% CM. Te wartości są niższe niż dla wylewek bez ogrzewania właśnie ze względu na pracę systemu grzewczego. Pomiar powinien być wykonany w kilku reprezentatywnych miejscach, na całej grubości wylewki.

Druga absolutnie krytyczna kwestia to protokół wygrzewania wylewki. Jest to obowiązkowy proces, który musi zostać przeprowadzony ZAWSZE przed układaniem płytek na wylewce z ogrzewaniem podłogowym. Wygrzewanie ma na celu "sztuczne" przyspieszenie skurczu wylewki w warunkach zbliżonych do tych roboczych i wykrycie ewentualnych słabych punktów w jej strukturze, a także pozbycie się pozostałej wilgoci. Standardowy protokół wygląda mniej więcej tak:

• Po ok. 7-10 dniach od wylania (dla cementowych) lub 3-5 dniach (dla anhydrytowych), gdy wylewka wstępnie stwardnieje, włączamy ogrzewanie na minimalną temperaturę, np. 20-25°C.
• Przez kolejne 14-21 dni (a dla cementowych nawet dłużej) stopniowo zwiększamy temperaturę zasilania, np. o 3-5°C na dobę, aż do osiągnięcia maksymalnej temperatury roboczej (ok. 30-40°C, zależnie od projektu instalacji) lub maksymalnej temperatury dopuszczalnej dla wylewki.
• Utrzymujemy temperaturę maksymalną przez kilka dni.
• Stopniowo obniżamy temperaturę, aż do wyłączenia systemu.

Podczas wygrzewania pomieszczenia powinny być dobrze wentylowane, aby uwolniona wilgoć mogła opuścić budynek. Popękane wylewki w trakcie wygrzewania (tak, to się zdarza i jest naturalne – te rysy często wymagają późniejszego zespolenia specjalnymi żywicami) ujawniają problemy, które trzeba naprawić PRZED ułożeniem płytek. Ignorowanie wygrzewania to jak wsiadanie do samochodu, który nigdy nie przeszedł jazdy próbnej – nie wiesz, czy się nie rozpadnie po drodze. Brak wygrzewania przed położeniem płytek to jedna z głównych przyczyn pękania płytek w przyszłości. Wylewka pracuje intensywnie, kiedy ogrzewanie zostanie uruchomione po raz pierwszy już z ułożoną okładziną. Te ruchy są wtedy przenoszone bezpośrednio na sztywne płytki.

Koszt prawidłowego przygotowania wylewki, w tym czas na jej wyschnięcie i wygrzewanie, jest częścią harmonogramu budowy i jako taki nie generuje "dodatkowych" kosztów, poza energią zużytą na wygrzewanie (to może być kilkaset złotych na cały dom). Koszt zespolenia pęknięć w wylewce to kilkanaście do kilkudziesięciu złotych za metr bieżący szczeliny. Porównajmy to z kosztem uszkodzeń na niewygrzanej, wilgotnej wylewce: popękane płytki, konieczność ich skuwania (nierzadko razem z wylewką, która też mogła się rozwarstwić lub popękać), ponowne wylanie wylewki (lub naprawa istniejącej), zakup nowych płytek, kleju i koszt robocizny – to już wydatki liczone w tysiącach, a nawet dziesiątkach tysięcy złotych dla dużego domu.

Pamiętajmy, że protokół wygrzewania powinien być spisany i podpisany przez osobę odpowiedzialną. To dokument potwierdzający, że kluczowy etap przygotowania podłoża został przeprowadzony. Wiele firm wykonawczych oferuje taką usługę w ramach całości prac. Nie żałujcie czasu ani środków na ten etap – to absolutna podstawa, aby Wasze płytki na ogrzewaniu podłogowym służyły latami bezproblemowo. Brak należytego przygotowania wylewki to strzał w stopę całego projektu.

Skutki układania płytek na nierównym podłożu

Mówiliśmy o wilgoci i wygrzewaniu, teraz skupmy się na fizycznej równości podłoża. Idealnie płaska powierzchnia wylewki to mit, ale istnieją standardy określające dopuszczalną tolerancję nierówności. Zgodnie z normą PN-B-10110, dopuszczalna nierówność pod podłogi płytkowe to zaledwie 2 mm mierzone łatą o długości 2 metrów. Czyli na dwumetrowym odcinku, maksymalna przestrzeń między łatą a powierzchnią wylewki nie może przekraczać 2 milimetrów. Większe odchylenia stwarzają poważne problemy.

Płytka ceramiczna lub gresowa, szczególnie te wielkoformatowe, to materiały o ograniczonej elastyczności. Są stosunkowo sztywne. Kiedy kładziemy taką sztywną płytkę na nierównym podłożu, jej środek lub krawędzie nie przylegają w pełni do wylewki. Tworzą się puste przestrzenie, podobnie jak w przypadku metody "na placki", choć przyczyna jest inna – to podłoże jest problemem, nie sama technika nanoszenia kleju (choć nierówność może prowokować do prób "łatania" jej klejem, co wraca do problemów z poprzednich rozdziałów). Te pustki to punkty potencjalnego uszkodzenia.

Gdy podłoga jest użytkowana, a na płytce pojawia się obciążenie – nasze kroki, meble, uderzenia – w miejscach, gdzie podparcia brak, całe ciśnienie skupia się na krawędziach klejonej powierzchni. To powoduje naprężenia ściskające i zginające w obrębie płytki, zwłaszcza na jej krawędziach lub narożnikach nad pustą przestrzenią. Wystarczy chwila nieuwagi, upadający młotek, czy nawet długotrwały nacisk ciężkiej szafy na niepodpartym fragmencie, by pojawiło się pęknięcie. Problem potęguje fakt, że płytki na ogrzewaniu podłogowym są dodatkowo poddawane naprężeniom termicznym.

Nierówność podłoża zmusza wykonawcę do nałożenia warstwy kleju o zróżnicowanej grubości. W miejscach niższych, warstwa kleju jest grubsza, w miejscach wyższych – cieńsza. Kleje cementowe, nawet te elastyczne, mają zalecaną maksymalną grubość warstwy, np. 5-10 mm, w zależności od produktu. Przekroczenie tej grubości w celu niwelacji znaczących nierówności powoduje, że klej gorzej wiąże, może ulegać nadmiernemu skurczowi podczas schnięcia (różnicowanie skurczu między grubą a cienką warstwą) i ma niższą wytrzymałość mechaniczną. Taka gruba, nierówna warstwa kleju jest mniej stabilna i mniej efektywnie przenosi naprężenia.

Na ogrzewaniu podłogowym, gdzie ruchy termiczne wylewki są faktem, nierówność podłoża staje się jeszcze groźniejsza. Ruch wylewki jest przenoszony na płytkę przez klej. Jeśli grubość kleju jest zróżnicowana, ten transfer ruchu i związane z nim naprężenia nie są jednorodne. Powierzchnie kleju o różnej grubości schną w różnym tempie i różnie reagują na rozszerzalność. Powoduje to skręcające naprężenia w obrębie samej warstwy kleju, co osłabia spoinę i zwiększa ryzyko pękania na ogrzewaniu podłogowym. To jak jazda samochodem ze źle wyważonymi kołami – niby jedzie, ale wszystko drży i w końcu coś się wyłamie.

Co zrobić, gdy wylewka jest za bardzo nierówna? Paca z zębami na 10-12 mm nie jest magicznym narzędziem niwelującym 2 cm zagłębienia. Takie wady podłoża wymagają interwencji PRZED klejeniem płytek. Można zastosować specjalne, grubowarstwowe zaprawy wyrównujące (stosowane na większe nierówności) lub, częściej w przypadku ogrzewania podłogowego, wylewki samopoziomujące. Dostępne są wylewki cementowe i anhydrytowe, dedykowane na podłoża z ogrzewaniem. Koszt worka 25 kg wylewki samopoziomującej (wystarczającej na np. 4-5 m² przy warstwie 5 mm) to od 50 do 100 zł. Usługa wylania takiej wylewki samemu to dodatkowe koszty robocizny, ale zazwyczaj mieszczące się w granicach 20-40 zł/m². Łącznie 30-60 zł/m² za pewne, równe podłoże to nic w porównaniu do perspektywy zrywania płytek z powodu skutków układania płytek na nierównym podłożu.

Pomiar równości podłoża przed przystąpieniem do prac płytkarskich powinien być rutynową czynnością każdego profesjonalisty. Prosta łata i klin pomiarowy kosztują grosze, a pozwalają ocenić sytuację. Jeśli nierówności przekraczają 2 mm na 2m, trzeba je bezwzględnie skorygować. Zaniedbanie tego etapu to jak budowanie domu na ruchomych piaskach – katastrofa jest tylko kwestią czasu. Również wylewki samopoziomujące wymagają odpowiedniego wyschnięcia przed ułożeniem płytek, co zazwyczaj trwa krócej niż wylewka główna, ale czas ten jest podany przez producenta i należy go przestrzegać.

Uniknięcie problemów z pękającymi płytkami na ogrzewaniu podłogowym wymaga zwrócenia uwagi na każdy, nawet najmniejszy szczegół na etapie przygotowania i montażu. Nierówne podłoże to cichy zabójca posadzki, który często współpracuje z innymi błędami (jak próby wyrównania go klejem) tworząc śmiertelnie groźną mieszankę. Prawidłowe przygotowanie wylewki pod kątem równości to kolejny, niezbywalny element tej układanki.