Jaki Grunt Pod Płytki Na Tynk Gipsowy w 2025 Roku? Poradnik

Ach, remontowy świat! Pełen decyzji, pułapek i niuansów, o których dowiadujemy się zazwyczaj w trakcie. Jednym z takich kluczowych momentów jest pytanie o to, jaki grunt pod płytki na tynk gipsowy będzie odpowiedni, zwłaszcza gdy zależy nam na trwałości niczym pomniku. Nie ma co owijać w bawełnę – grunt pod płytki na tynk gipsowy jest absolutnie niezbędny, a postawienie na niewłaściwy produkt może zemścić się szybciej niż nam się wydaje. Odpowiedź w skrócie brzmi: grunt na bazie żywic akrylowych lub cementu jest niezbędny dla przyczepności i trwałości, zwłaszcza ten dedykowany powierzchniom o zwiększonej chłonności lub wilgotności, działający jak most łączący kapryśny gips z zaprawą klejową.

• Dlaczego Gruntowanie Tynku Gipsowego Pod Płytki Jest Konieczne?
• Przygotowanie Powierzchni Tynku Gipsowego Przed Gruntowaniem
• Wybór Gruntu W Zależności od Warunków (Łazienka, Kuchnia)
• Poprawna Metoda Aplikacji Gruntu i Czas Schnięcia

Po przyswojeniu podstawowych danych statystycznych warto zagłębić się w materię techniczną, ponieważ jaki grunt pod płytki na tynk gipsowy wybrać to zaledwie wierzchołek góry lodowej, pod którą kryją się złożone procesy fizykochemiczne. Primer nie jest magicznym eliksirem, lecz substancją zaprojektowaną do modyfikacji powierzchni podłoża w celu zapewnienia optymalnych warunków dla następnych warstw. Niewłaściwy wybór lub aplikacja mogą całkowicie zniweczyć jego działanie, prowadząc do efektów dalekich od pożądanych i kosztownych poprawek. Dalsze rozdziały pozwolą rozwikłać te zagadnienia krok po kroku, zaczynając od fundamentalnego "dlaczego".

Dlaczego Gruntowanie Tynku Gipsowego Pod Płytki Jest Konieczne?

Zacznijmy od tego, że tynk gipsowy to materiał o specyficznej naturze, który, choć popularny ze względu na łatwość obróbki i gładkie wykończenie, ma swoje "kaprysy" jeśli chodzi o współpracę z zaprawami cementowymi, w tym klejami do płytek.

Jest to podłoże stosunkowo miękkie, o tendencji do pylenia na powierzchni i co najważniejsze, bardzo chłonne. Wyobraźmy sobie tynk gipsowy jako gąbkę – nałożenie na niego mokrej zaprawy klejowej bez odpowiedniego przygotowania sprawi, że woda z kleju zostanie wchłonięta zbyt szybko i nierównomiernie.

Zobacz także: Po jakim czasie od gruntowania można kłaść płytki?

Taki proces drastycznie zakłóca chemiczne wiązanie cementu w kleju do płytek. Klej nie ma szans na właściwą hydratację, czyli proces, w którym cement wiąże się z wodą, tworząc trwałe struktury krystaliczne odpowiedzialne za wytrzymałość spoisty.

Efektem jest słaby, skruszały klej o znacznie obniżonej przyczepności, co z kolei prowadzi do odspojenia płytek od ściany – scenariusz, którego każdy inwestor pragnący uniknąć rychłej katastrofy remontowej chce uniknąć.

Kolejny aspekt to pylenie powierzchni tynku gipsowego. Nawet najlepiej wyglądający tynk może mieć na wierzchniej warstwie luźne cząstki pyłu, które działają jak swoisty separator pomiędzy podłożem a klejem do płytek.

Zobacz także: Gruntowanie Pod Płytki Cena 2025 - Ile Kosztuje Przygotowanie Podłoża?

Gruntowanie penetrujące działa jak lepiszcze, wnikając w strukturę tynku na głębokość od kilkudziesięciu mikrometrów do nawet kilku milimetrów, w zależności od produktu i chłonności podłoża, wiążąc te luźne cząstki i tworząc spójną, mocniejszą warstwę wierzchnią.

Jest to kluczowe dla uzyskania odpowiedniej kohezji (spójności wewnątrz materiału) oraz adhezji (przyczepności do innej powierzchni), czyli dwóch filarów trwałości każdej powłoki.

Zgodnie z normami budowlanymi, np. dotyczącymi wymagań dla podłoży pod okładziny ceramiczne, podłoże powinno charakteryzować się minimalną wytrzymałością na odrywanie (adhezję), typowo wynoszącą co najmniej 0,5 MPa dla ścian i 1,0 MPa dla podłóg. Na niezagruntowanym tynku gipsowym uzyskanie takich parametrów jest praktycznie niemożliwe, natomiast poprawnie dobrany i zaaplikowany grunt na tynk gipsowy potrafi podnieść wytrzymałość powierzchni na odrywanie nawet kilkukrotnie.

Zobacz także: Gruntowanie wylewki samopoziomującej pod płytki: czy konieczne? (2025)

Właściwe przygotowanie podłoża poprzez gruntowanie minimalizuje również ryzyko pojawienia się nieestetycznych przebarwień na spoinach czy płytkach. Tynk gipsowy zawiera siarczan wapnia, który w kontakcie z wilgocią i cementem może migrować na powierzchnię.

Tworzy wówczas sole (wykwity siarczanowe), które objawiają się jako białe, puszyste osady lub plamy, szpecące wygląd finalnego wykończenia, zwłaszcza na płytkach o jasnych spoinach lub porowatej strukturze.

Zobacz także: Płytka na płytkę: jaki grunt i podłoże

Warstwa gruntu, szczególnie ta mniej przepuszczalna dla wody, stanowi barierę ograniczającą migrację tych soli z tynku do zaprawy klejowej i spoinowej. Działa trochę jak tarcza ochronna dla estetyki naszej pracy.

Nie można zapomnieć o roli gruntu w tworzeniu "mostu szczepnego" pomiędzy tynkiem gipsowym a cementową zaprawą klejową. Pomimo że tynk gipsowy i klej do płytek to materiały budowlane, mają różne bazy chemiczne (gips vs. cement), które naturalnie nie łączą się ze sobą idealnie na płaszczyźnie molekularnej.

Primer zawiera polimery, które mają powinowactwo do obu typów materiałów – wnikają w porowatą strukturę gipsu i tworzą mikroskopijne zaczepy, a jednocześnie stanowią powierzchnię, do której doskonale przylegają wiążące cząsteczki kleju cementowego.

Zobacz także: Czy gruntować hydroizolację przed płytkami? Poradnik

Jest to fundamentalny mechanizm, który zapewnia solidne i trwałe połączenie, pozwalając płytkom "trzymać się jak żaba liścia lotosu" na pozornie niegościnnym dla cementu gipsie.

Niezagruntowanie lub niewłaściwe gruntowanie to nie fanaberia, a prosta droga do poniesienia dodatkowych, niepotrzebnych wydatków. Koszt usunięcia i ponownego położenia odpadających płytek na ścianie o powierzchni, powiedzmy, 15m², może wynieść od 1000 do nawet 3000 zł samej robocizny, nie licząc kosztów nowych materiałów (płytki, klej, fuga, grunt) i utraconego czasu.

Tymczasem koszt odpowiedniego gruntu na taką powierzchnię to zazwyczaj zaledwie kilkadziesiąt do stu kilkudziesięciu złotych – kwota minimalna w porównaniu do potencjalnych strat.

Historia zna przypadki, gdy inwestorzy, chcąc oszczędzić dosłownie parę złotych na gruntowaniu, zafundowali sobie remont kapitalny łazienki rok po jej wykończeniu. Czasem ta "oszczędność" okazuje się najdroższą decyzją w całym procesie budowlanym.

Podsumowując, rola gruntu pod płytki na tynk gipsowy jest wieloaspektowa i krytyczna. Konsoliduje powierzchnię, redukuje i wyrównuje chłonność, blokuje migrację szkodliwych soli, tworzy warstwę zwiększającą przyczepność i zapobiega zbyt szybkiemu wysychaniu kleju, umożliwiając jego prawidłowe wiązanie.

Pomijając ten etap lub stosując nieodpowiedni produkt, ryzykujemy nie tylko estetyczną katastrofę, ale przede wszystkim znaczące skrócenie żywotności okładziny ceramicznej i konieczność poniesienia kosztownych napraw w przyszłości.

Podejmując decyzję o remoncie z użyciem płytek na tynku gipsowym, warto potraktować gruntowanie nie jako opcjonalny krok, lecz jako integralną i fundamentalną część procesu, od której zależy sukces i trwałość całej inwestycji. Jest to inwestycja w spokój ducha i piękno wykończenia na długie lata.

Przygotowanie Powierzchni Tynku Gipsowego Przed Gruntowaniem

Zanim sięgniemy po wałek czy pędzel i otworzymy pojemnik z gruntem, czeka nas etap, który jest absolutnie kluczowy dla skuteczności całego procesu: przygotowanie podłoża. Ignorowanie go jest niczym próba malowania po zabłoconym płótnie – efekt będzie co najmniej mizerny.

Pierwszym i często niedocenianym krokiem jest dokładne oczyszczenie powierzchni tynku gipsowego. Pył, kurz, luźne ziarna tynku, resztki zapraw – wszystko to stanowi barierę dla penetracji gruntu i jego prawidłowego działania.

Zalecamy użycie sztywnej szczotki, aby mechanicznie usunąć wszelkie luźne cząstki z całej powierzchni przeznaczonej pod gruntowanie. Należy poświęcić temu odpowiednią ilość czasu, przejeżdżając szczotką wielokrotnie po tynku.

Po mechanicznym oczyszczeniu nieodzowne jest usunięcie powstałego pyłu. Najefektywniejszym narzędziem do tego celu jest odkurzacz budowlany, najlepiej z filtrem HEPA, który zbierze drobne cząsteczki pyłu unoszące się w powietrzu i osadzające się na ścianach.

Zwykły odkurzacz domowy może się zapchać i nie poradzić sobie z dużą ilością drobnego pyłu gipsowego. Wietrzenie pomieszczenia w trakcie i po odkurzaniu jest także niezwykle pomocne.

Drugi, fundamentalny aspekt to sprawdzenie suchości tynku. Tynk gipsowy musi być całkowicie wyschnięty przed gruntowaniem, a co za tym idzie, przed położeniem płytek. Standardowo, tynk gipsowy o grubości około 1,5 cm schnie w optymalnych warunkach (temperatura ok. 20°C, wilgotność 50-60%, dobra wentylacja) przez około 14 dni. Każdy dodatkowy milimetr grubości wymaga więcej czasu.

Najbardziej precyzyjną metodą oceny wilgotności podłoża jest pomiar metodą CM (karbidową) lub za pomocą elektrycznego miernika wilgotności. Dla tynków gipsowych wartości wilgotności mierzone metodą CM nie powinny przekraczać 1%. Elektryczne mierniki wskazują wilgotność względną, a bezpieczne wartości to zazwyczaj poniżej 0,5% masy dla gipsu, ale zawsze należy sprawdzić zalecenia producenta materiałów.

Próba gruntowania i kładzenia płytek na zbyt wilgotnym tynku gipsowym to proszenie się o kłopoty – grunt nie będzie mógł prawidłowo penetrować, woda uwięziona w tynku może powodować odspojenie lub osłabienie kleju i tynku, a nawet pojawienie się pleśni w dłuższej perspektywie.

Kolejnym krokiem jest ocena stanu tynku. Czy występują w nim ubytki, rysy, pęknięcia, czy powierzchnia jest spójna? Wszelkie większe uszkodzenia powinny zostać naprawione przed gruntowaniem.

Ubytki i głębokie rysy należy wypełnić masą naprawczą odpowiednią do podłoża gipsowego, na przykład gotową masą szpachlową na bazie gipsu lub specjalną zaprawą naprawczą. Po wyschnięciu masy, miejsca napraw należy przeszlifować, aby zrównały się z resztą powierzchni.

Po szlifowaniu absolutnie konieczne jest ponowne, bardzo dokładne odkurzenie tych obszarów i całej ściany, ponieważ szlifowanie generuje dużą ilość drobnego pyłu.

Powierzchnia tynku gipsowego pod płytki nie musi być idealnie gładka jak pod malowanie, ale powinna być jednolita i pozbawiona większych nierówności (dopuszczalna nierówność często określana jest normami, np. max 5mm pod 2-metrową łatą na ścianie przeznaczonej pod płytki klejone na cienkowarstwowej zaprawie klejowej).

Przed gruntowaniem należy również usunąć z tynku wszelkie zanieczyszczenia, które mogłyby obniżyć przyczepność gruntu i kleju. Mogą to być pozostałości starych farb (zwłaszcza olejne, lateksowe), kleju do tapet, tłustych plam, resztek środków szalunkowych (jeśli tynk był kładziony na beton) itp.

W przypadku starych tynków z śladami pleśni czy grzybów, konieczne jest ich mechaniczne usunięcie, a następnie dezynfekcja ściany odpowiednimi preparatami, zgodnie z instrukcją producenta.

Wszystkie metalowe elementy wystające ze ściany (np. puszki elektryczne, stare śruby) powinny być zabezpieczone przed korozją, jeśli nie zostaną usunięte. Czasem zaleca się zagruntowanie ich farbą antykorozyjną przed tynkowaniem, ale jeśli już są w tynku, upewnijmy się, że są stabilne i nie skorodują, przenosząc problem na płytki.

Podsumowując przygotowanie powierzchni tynku gipsowego pod jaki grunt pod płytki na tynk gipsowy by nie padł nasz wybór, to proces wieloetapowy: dokładne oczyszczenie z pyłu i luźnych elementów, bezwzględne sprawdzenie i zapewnienie suchości podłoża, naprawa ubytków i wyrównanie powierzchni, a także usunięcie wszelkich zanieczyszczeń.

To solidna podstawa, która decyduje o tym, czy grunt będzie mógł w pełni zadziałać i stworzyć optymalne warunki do przyklejenia płytek. Jak w życiu – dobrze przygotowana powierzchnia to już połowa sukcesu, a reszta to kwestia odpowiednich materiałów i techniki.

Wybór Gruntu W Zależności od Warunków (Łazienka, Kuchnia)

Wybór odpowiedniego gruntu pod płytki na tynk gipsowy to nie jest decyzja zero-jedynkowa. To trochę jak wybieranie odpowiedniego narzędzia do pracy – nie użyjesz młotka do wkręcania śrub, prawda? Decyzja powinna być podyktowana kilkoma czynnikami, a kluczowe znaczenie mają warunki panujące w pomieszczeniu.

Generalnie, tynk gipsowy najlepiej sprawdza się w suchych pomieszczeniach, takich jak pokoje dzienne, sypialnie czy przedpokoje. Jednak coraz częściej jest stosowany również w kuchniach, a nawet w łazienkach (choć tu z pewnymi zastrzeżeniami).

W suchych pomieszczeniach, gdzie tynk gipsowy nie będzie narażony na długotrwałe działanie wilgoci (np. płytki tylko jako element dekoracyjny na fragmentach ścian w salonie), zazwyczaj wystarczający jest standardowy, uniwersalny grunt dyspersyjny akrylowy.

Jego głównym zadaniem jest redukcja i wyrównanie chłonności podłoża oraz związanie resztek pyłu. Jest to opcja ekonomiczna i prosta w zastosowaniu, idealna gdy potrzebujemy standardowego przygotowania podłoża.

W sytuacji, gdy tynk gipsowy jest stary, lekko osypujący się, lub charakteryzuje się bardzo wysoką, nierównomierną chłonnością, lepiej postawić na specjalistyczny grunt akrylowy głęboko penetrujący.

Takie grunty posiadają drobniejsze cząsteczki polimerów, które potrafią wniknąć głębiej w strukturę tynku, silniej go konsolidując i zwiększając jego spójność wewnętrzną. Są droższe od standardowych, ale oferują lepsze parametry adhezji na trudniejszych podłożach.

Kluczowy wybór pojawia się jednak, gdy planujemy układać płytki na tynku gipsowym w pomieszczeniach narażonych na podwyższoną wilgotność, czyli w kuchniach i łazienkach.

Choć tynk gipsowy sam w sobie nie jest idealnym materiałem do wilgotnych środowisk (może chłonąć wilgoć i ulegać powolnej degradacji), odpowiednie zabezpieczenie powierzchni pozwala na jego zastosowanie nawet tam. W takich warunkach absolutnie niezbędne jest zastosowanie gruntu, który dodatkowo stworzy barierę dla wilgoci.

Tutaj na pierwszy plan wysuwają się grunty cementowe pod płytki na tynk gipsowy, często określane również jako mleczka sczepne lub mostki adhezyjne na bazie cementu i żywic polimerowych.

Mają one postać gęstej zawiesiny, którą po wymieszaniu z wodą (lub gotowej pasty) nakłada się na tynk. Po wyschnięciu tworzą szorstką, cementową warstwę, która ma podwójne zadanie: blokuje migrację wilgoci z kleju w gips oraz stanowi idealną, cementową powierzchnię do związania z cementowym klejem do płytek.

Grunt cementowy jest znacznie bardziej odporny na wilgoć niż typowe grunty akrylowe, choć należy pamiętać, że sam grunt cementowy nie stanowi pełnej hydroizolacji w obszarach mokrych (np. wewnątrz kabiny prysznicowej).

W łazienkach i kuchniach, a szczególnie w strefach bezpośredniego oddziaływania wody (podłogi w łazience, ściany pod prysznicem, wokół wanny, za umywalką, nad blatem kuchennym w okolicy zlewu), po zagruntowaniu tynku gipsowego zaleca się nałożenie dodatkowej warstwy warstwy hydroizolacyjnej na grunt gipsowy.

Są to zazwyczaj elastyczne membrany w płynie (folie w płynie) na bazie dyspersji polimerowych lub mieszanki cementowo-polimerowe. Dopiero na tę warstwę hydroizolacyjną przykleja się płytki przy użyciu elastycznej, wodoodpornej zaprawy klejowej klasy co najmniej C2.

Grunt cementowy w takim układzie przygotowuje tynk gipsowy na przyjęcie warstwy hydroizolacyjnej – konsoliduje go, redukuje chłonność i tworzy idealny most sczepny dla elastycznej membrany w płynie.

Wybierając grunt, zawsze należy zapoznać się z zaleceniami producenta zarówno gruntu, jak i kleju do płytek oraz tynku gipsowego. Wielu producentów systemów budowlanych oferuje kompatybilne produkty, które działają najlepiej w zestawie.

Analizując wybór gruntu pod kątem warunków panujących w pomieszczeniu, można powiedzieć, że w strefach suchych wystarczy "lekkie uderzenie" w postaci gruntu akrylowego. Ale w miejscach, gdzie wilgoć czai się za rogiem, trzeba postawić "cięższy kaliber" – grunt cementowy, a w strefach mokrych bezwzględnie połączyć go z solidną hydroizolacją. Pominięcie tego etapu w łazience to jak budowanie domku z kart w deszczu – rezultat jest łatwy do przewidzenia.

Koszt gruntu cementowego jest zazwyczaj wyższy (patrz dane w tabeli: 30-55 zł/L) niż standardowego akrylowego (10-25 zł/L), a jego wydajność często niższa (5-8 m²/L vs 8-12 m²/L dla akrylu). Jednak patrząc na to, co ma chronić i jaką funkcję pełnić w wilgotnym środowisku, ta dodatkowa inwestycja jest absolutnie uzasadniona i stanowi polisę na lata trwałości wykończenia.

Poprawna Metoda Aplikacji Gruntu i Czas Schnięcia

Posiadanie odpowiedniego gruntu to dopiero połowa drogi do sukcesu. Klucz leży w jego właściwej aplikacji i cierpliwym czekaniu na odpowiedni czas schnięcia. To etap, na którym łatwo o błędy, które mogą zniweczyć korzyści płynące z dobrego przygotowania podłoża i wyboru materiałów.

Pierwsza zasada: postępuj zgodnie z instrukcją producenta umieszczoną na opakowaniu produktu. Każdy grunt, nawet z tej samej kategorii, może mieć specyficzne wymagania dotyczące rozcieńczenia (lub jego braku), metody aplikacji, temperatury pracy i czasu schnięcia.

Przed aplikacją należy dokładnie wymieszać grunt w opakowaniu, zwłaszcza w przypadku gruntów zawierających osadzający się pigment lub wypełniacze, jak grunty cementowe.

Jeśli instrukcja dopuszcza lub zaleca rozcieńczenie gruntu (często dotyczy pierwszej warstwy na bardzo chłonnych podłożach), należy to zrobić precyzyjnie, używając czystej wody w proporcjach podanych przez producenta, np. 1:1 z wodą. Nie rozcieńczaj gruntu "na oko".

Aplikacja gruntu: nasza redakcja zaleca, aby postępować z rozwagą, stosując wałek lub pędzel. Dlaczego wałek lub pędzel, a nie natrysk? Natrysk, choć szybki na dużych powierzchniach, na tynku gipsowym może nie zapewnić odpowiedniej penetracji i nasycenia podłoża. Równomierne rozprowadzanie gruntu wałkiem (najlepiej z krótkim włosiem) lub pędzlem (płaskim, szerokim) pozwala na lepsze "wtarcie" produktu w strukturę tynku, zapewniając optymalne pokrycie i penetrację.

Należy nakładać grunt równomierną, cienką warstwą, unikając tworzenia zacieków i kałuż. Nadmiar gruntu na powierzchni tynku, który nie wsiąkł, po wyschnięciu może utworzyć błyszczącą, kruchą warstwę przypominającą lakier, która obniża przyczepność kleju. Taka warstwa może wymagać nawet przeszlifowania i ponownego gruntowania.

W przypadku podłoży o bardzo zróżnicowanej chłonności lub wyraźnie osypujących się, zaleca się aplikację dwóch cienkich warstw gruntu. Pierwsza warstwa, ewentualnie rozcieńczona, wnika głęboko i wstępnie stabilizuje podłoże. Druga, nierozcieńczona warstwa (po przeschnięciu pierwszej zgodnie z zaleceniem producenta, zazwyczaj 1-2 godziny), wyrównuje chłonność i tworzy optymalną powierzchnię do klejenia.

Szczególną uwagę należy poświęcić narożnikom i krawędziom, gdzie często tynk bywa nieco słabszy i bardziej chłonny. Użyj pędzla, aby precyzyjnie pokryć te obszary.

Teraz kwestia czasu schnięcia. To chyba najczęściej zaniedbywany etap. Zbyt szybkie nałożenie płytek na nieudolnie wyschnięty grunt to jeden z głównych grzechów wykonawców i majsterkowiczów, prowadzący do niechcianych konsekwencji, takich jak pęknięcia czy odspojenie płytek, które są jak zła muzyka na pięknym weselu – psują całą atmosferę.

Czas schnięcia gruntu nie jest z góry ustalony i sztywny. Najczęściej wynosi on od 2 do 6 godzin w przypadku gruntów akrylowych, ale może wydłużyć się do 12, 24 godzin, a nawet dłużej dla gruntów cementowych lub w specyficznych warunkach.

Czynniki wpływające na czas schnięcia to przede wszystkim temperatura i wilgotność powietrza w pomieszczeniu, a także chłonność samego podłoża i grubość nałożonej warstwy gruntu.

Niska temperatura (poniżej 10-15°C) i wysoka wilgotność powietrza (powyżej 70-80%) drastycznie wydłużają czas schnięcia, ponieważ spowalniają proces odparowywania wody z gruntu.

Bez znaczenia jest również zabezpieczenie odpowiedniego wentylowania pomieszczenia w trakcie i po aplikacji gruntu. Dobra cyrkulacja powietrza przyspiesza odparowywanie wilgoci, co jest kluczowe dla prawidłowego wyschnięcia gruntu akrylowego oraz dla wiązania cementu w gruncie cementowym, który do reakcji chemicznej potrzebuje wody, ale jej nadmiar musi zostać usunięty, a następnie grunt musi zyskać docelową twardość.

Grunt uważa się za suchy, gdy jego powierzchnia jest matowa (nie błyszcząca) i sucha w dotyku. Jednak "suchy w dotyku" nie zawsze oznacza "gotowy do dalszych prac". Pełne parametry wytrzymałościowe i adhezyjne grunt osiąga po upływie całego czasu schnięcia podanego przez producenta, np. po 6 godzinach lub 24 godzinach. Rzucenie się do klejenia płytek wcześniej jest ryzykowne.

Temperatury pracy: większość gruntów najlepiej aplikuje się w temperaturze podłoża i powietrza od +5°C do +25°C. Praca poza tym zakresem może skutkować nieprawidłowym filmowaniem gruntu lub problemami z wiązaniem.

Pamiętajmy też, że grunty akrylowe powinny być chronione przed mrozem, a praca w zbyt wysokich temperaturach i słońcu na zewnątrz (choć tynk gipsowy głównie wewnątrz) może spowodować zbyt szybkie wyschnięcie powierzchni gruntu, zanim ten zdąży wniknąć w głąb podłoża, tworząc jedynie cienką, powierzchniową warstwę.

Inwestycja czasu w dokładne przygotowanie powierzchni, precyzyjną aplikację gruntu wałkiem oraz bezwzględne przestrzeganie czasu schnięcia podanego przez producenta to nie tylko formalność, ale techniczny wymóg zapewniający trwałość okładziny ceramicznej. To te "niewidzialne" detale, które decydują o sukcesie całego przedsięwzięcia.