Płytki na schodach: Jak prawidłowo układać krok po kroku?

Kiedy spoglądamy na odrapane, zniszczone stopnie, często rodzi się w nas pragnienie estetycznej odmiany, która nada przestrzeni nowy charakter. Stajemy przed wyzwaniem, a pytanie „Płytki na schodach jak układać” staje się kluczowe, bowiem prawidłowa technika gwarantuje trwałość i piękny wygląd na lata. Kluczowa odpowiedź w skrócie: sukces tkwi w pedantycznym przygotowaniu podłoża i metodycznym klejeniu, zaczynając od góry – to fundament bez kompromisów.

• Wybór odpowiednich płytek na schody
• Przygotowanie podłoża schodów do układania płytek
• Planowanie układu i suche dopasowanie płytek
• Klejenie i układanie płytek na stopniach i podstopnicach

Wybór odpowiednich płytek na schody

Pierwszy, fundamentalny krok na drodze do estetycznych i bezpiecznych schodów pokrytych płytkami to podjęcie decyzji o wyborze samego materiału. Ta pozornie prosta kwestia w rzeczywistości kryje w sobie wiele niuansów, których pominięcie może mścić się przez lata. Wybór odpowiednich płytek na schody zależy w dużej mierze od ich lokalizacji – inaczej postępujemy w przypadku schodów wewnętrznych, a zupełnie inne kryteria stosujemy dla tych zewnętrznych.

Dla schodów wewnątrz budynku, choć teoretycznie wybór jest szerszy, rozsądek nakazuje postawić na płytki o podwyższonej odporności. Nawet w domowym zaciszu schody są miejscem intensywnie użytkowanym, narażonym na ścieranie od butów czy przesuwanych przedmiotów. Kluczowym parametrem, na który zwracamy uwagę, jest klasa ścieralności, określana często w skali PEI (od 1 do 5). Dla schodów wewnętrznych o przeciętnym ruchu minimalna rekomendacja to PEI 3, ale bezpieczniejszym wyborem, gwarantującym długowieczność, jest PEI 4 lub nawet 5 w miejscach o bardzo wysokiej intensywności użytkowania.

Bezpieczeństwo przede wszystkim – schody muszą być antypoślizgowe. Parametr ten, wyrażany w skali R (od R9 do R13 dla powierzchni suchych), informuje nas o poziomie przyczepności. Dla schodów wewnętrznych, nawet w strefie suchej, norma to minimum R9. Z doświadczenia wiemy jednak, że schody często narażone są na chwilowe zawilgocenie (rozlana woda, wniesiony śnieg), dlatego R10 jest zazwyczaj znacznie lepszą i bezpieczniejszą opcją, szczególnie w domach z dziećmi lub osobami starszymi. Powierzchnia powierzchnię antypoślizgową z drobnymi wypustkami czy strukturą to nie kaprys, to konieczność.

Zobacz także: Płytki bez kleju na listwach – nowoczesny system montażu

Schody zewnętrzne to już zupełnie inna para kaloszy i wyższa liga wymagań technicznych. Tutaj na tapet wchodzi mrozoodporność płytek – cecha absolutnie niezbędna w naszym klimacie. Mrozoodporność płytki oznacza jej zdolność do przetrwania cykli zamarzania i rozmarzania wody, która wnika w jej strukturę. Płytki mrozoodporne charakteryzują się niską nasiąkliwością wodną, zazwyczaj poniżej 0,5% (jak w przypadku gresu porcelanowego, będącego odmianą płytek ceramicznych). Nasiąkliwość sprawdzamy na opakowaniu lub w specyfikacji technicznej.

Oprócz mrozoodporności, płytki na schody zewnętrzne muszą stawić czoła innym kaprysom aury – intensywnemu słońcu, deszczowi, wahania temperatury. Powinny być odporne na blaknięcie (klasa odporności na światło, zwykle od 1 do 5 – wybieramy 5) oraz na plamy od liści, ziemi czy innych zanieczyszczeń (klasa plamoodporności). Ponownie, klasa ścieralności PEI 5 jest tutaj standardem ze względu na piasek i kamyczki wnoszone na butach, działające jak papier ścierny.

Dla schodów zewnętrznych parametr antypoślizgowości staje się jeszcze bardziej restrykcyjny. Deszcz, śnieg, a nawet poranna rosa mogą zamienić gładkie schody w pułapkę. Rekomendowane klasy R dla powierzchni zewnętrznych to R10, a dla miejsc szczególnie narażonych na wodę (np. niezadaszone schody) nawet R11 lub wyżej, często połączone z klasą A+B (lub A+B+C) dla obszarów mokrych (np. obrzeża basenów, prysznice – choć na schodach rzadziej stosowane, pokazuje skalę wymagań). Płytki strukturalne o wyraźnej fakturze są zazwyczaj dobrym wyborem.

Zobacz także: Płytki 120x60: pionowo czy poziomo? Jak układać?

Jeśli mowa o materiale, płytki ceramiczne rzeczywiście świetnie sprawdzają się na schodach w obu lokalizacjach. W szczególności gres porcelanowy, który łączy niską nasiąkliwość, wysoką mrozoodporność, odporność na ścieranie i uszkodzenia mechaniczne. Ich uniwersalność, dostępność w szerokiej palecie wzorów, kolorów i formatów (od małych mozaik po duże płyty 60x120 cm i większe) umożliwia idealne dopasowanie do niemal każdej stylistyki wnętrza czy elewacji, tworząc efektowną i trwałą powierzchnię. Opcje wzornicze są niemal nieograniczone – od imitacji drewna, betonu, kamienia po wzory geometryczne i kolory jednobarwne.

Warto wspomnieć o płytkach dedykowanych na schody, czyli tak zwanych stopnicach. Mogą one mieć już fabrycznie zaokrągloną krawędź (nosing) lub ryflowaną powierzchnię przy krawędzi dla lepszej przyczepności. Ich użycie znacząco upraszcza obróbkę i poprawia estetykę oraz bezpieczeństwo krawędzi stopnia, eliminując potrzebę docinania płytek na nosku schodka i stosowania profili metalowych (choć te drugie też są dobrym rozwiązaniem estetycznym i ochronnym). Ceny stopnic są wyższe niż płytek bazowych, ale komfort i efekt często wynagradzają wydatek.

Rozmiar płytki też ma znaczenie. Duże formaty minimalizują liczbę fug, co daje efekt jednolitej, nowoczesnej płaszczyzny i jest łatwiejsze w utrzymaniu czystości. Jednak wymagają one idealnie równego podłoża i są trudniejsze w obróbce, zwłaszcza na schodach o nieregularnych kształtach czy ciasnych zakrętach. Mniejsze płytki (np. 30x30 cm, 45x45 cm) lub nawet mozaiki (na podstopnice) są łatwiejsze do dopasowania, generują mniej odpadu przy docinaniu skomplikowanych kształtów, ale większa ilość fug oznacza więcej pracy przy spoinowaniu i potencjalnie więcej miejsc, gdzie mogą gromadzić się zabrudzenia.

Nie zapominajmy o grubości płytki. Standardowa grubość to 8-12 mm. Na schody zewnętrzne lub o bardzo intensywnym ruchu można rozważyć grubsze płytki (nawet do 20 mm), które charakteryzują się podwyższoną wytrzymałością mechaniczną, choć są też cięższe i trudniejsze w cięciu.

Podejmując decyzję, nie kierujmy się wyłącznie ceną czy wyglądem. Przeanalizujmy parametry techniczne w kontekście przeznaczenia schodów i warunków panujących wokół. Czasem warto wydać nieco więcej na płytki o lepszych parametrach, by mieć pewność, że schody będą służyć bezproblemowo przez wiele lat, będąc nie tylko ozdobą, ale przede wszystkim bezpiecznym elementem komunikacyjnym w budynku czy jego otoczeniu. Zawsze prośmy o próbki i dokładnie czytajmy specyfikację techniczną producenta.

Przygotowanie podłoża schodów do układania płytek

Pamiętasz moment, kiedy budujesz z klocków LEGO i jedna z dolnych cegiełek jest krzywo? Cała konstrukcja potem się chwieje albo po prostu nie da się idealnie dopasować kolejnych elementów. Dokładnie tak samo dzieje się z układaniem płytek, zwłaszcza na schodach, gdzie każdy stopień jest niezależnym bytem, a jednocześnie częścią większej całości. To właśnie etap odpowiednie przygotowanie podłoża schodów decyduje o tym, czy nasze płytki będą trzymać się mocno przez dekady, czy odpadną przy pierwszym lepszym mrozie albo silniejszym uderzeniu. To fundament, na którym nie wolno oszczędzać ani czasu, ani energii.

Zacznijmy od czyszczenia – brzmi banalnie, ale to kluczowy etap. Musimy bezwzględnie pozbyć się wszystkich zabrudzeń. To nie tylko widoczny kurz, gruz, fragmenty starej wykładziny czy tynku. Mówimy tu również o niewidocznych wrogach przyczepności: plamach z farby, oleju, tłuszczu, resztkach klejów, wosków czy pyłu cementowego. Czasem konieczne jest użycie specjalistycznych środków czyszczących do betonu lub mechaniczne usuwanie starej warstwy za pomocą szlifierki kątowej z odpowiednią tarczą lub dłuta i młotka w trudno dostępnych miejscach. Po czyszczeniu na mokro podłoże musi być oczywiście idealnie suche.

Kolejnym, arcyważnym krokiem jest ocena stanu technicznego podłoża i jego wyrównanie. Idealnie równe i gładkie schody betonowe po wylaniu zdarzają się rzadko jak jednorożce. Najczęściej mamy do czynienia z pewnymi nierównościami, ubytkami, wgłębieniami czy – co gorsza – pęknięciami. Nierówności większe niż 2-3 mm na metrowej łacie są niedopuszczalne przy układaniu płytek, zwłaszcza większego formatu, ponieważ klej ma ograniczoną zdolność do niwelowania dużych różnic. W takim przypadku konieczne jest użycie masy wyrównującej, szpachlówki cementowej lub wylewki samopoziomującej przeznaczonej do schodów, która szybko wiąże.

Dostrzegamy pęknięcia, to sygnał alarmowy. Zanim cokolwiek przykleimy, muszą zostać profesjonalnie naprawione. Małe, włoskowate pęknięcia można czasami zaszpachlować masą cementową, ale większe, pracujące rysy wymagają poważniejszej interwencji. Często rozwierca się je na końcach (żeby "zabić" pęknięcie), a następnie poszerza i wypełnia elastyczną żywicą epoksydową lub specjalną, ekspansywną masą naprawczą. Naprawa pęknięć jest kluczowa, by ruchy konstrukcji nie spowodowały późniejszego pękania płytek i fug nad uszkodzeniem.

Po oczyszczeniu i wyrównaniu, a także dokładnym wyschnięciu wszystkich mas naprawczych (czasem to trwa dni, w zależności od produktu i wilgotności powietrza – nie przyspieszajmy na siłę!), przychodzi czas na gruntowanie schodów. Grunt to nie fanaberia, to niezbędny łącznik między podłożem a klejem. Dlaczego gruntujemy? Po pierwsze, aby związać resztki pyłu, którego nie udało się usunąć, i stworzyć zwartą, twardą powierzchnię. Po drugie, by zwiększyć przyczepność chemii budowlanej – klej na zagruntowanym podłożu trzyma się po prostu o niebo lepiej.

Po trzecie, i równie ważne, grunt wyrównanie chłonności podłoża. Różne fragmenty betonu mogą różnie chłonąć wodę z kleju. Niezagruntowane, zbyt chłonne miejsca "wysysają" wodę zbyt szybko, co może prowadzić do niepełnego związania kleju i osłabienia przyczepności. Z kolei zbyt gładkie, niechłonne powierzchnie potrzebują gruntu zwiększającego tarcie i poprawiającego adhezję. Rodzaj gruntu dobieramy do typu podłoża (chłonne, niechłonne, stare płytki) oraz rodzaju kleju – uniwersalne grunty akrylowe sprawdzają się w większości przypadków chłonnych podłoży cementowych.

Nakładanie gruntu jest stosunkowo proste – zazwyczaj wałkiem malarskim lub szerokim pędzlem, równomiernie, bez kałuż. Pozostawiamy grunt do całkowitego wyschnięcia zgodnie z zaleceniami producenta (zwykle od 1 do 4 godzin). Po wyschnięciu podłoże powinno być lekko błyszczące i jednolite kolorystycznie, a dotknięcie dłonią nie powinno powodować pylenia.

Zanim uznamy etap przygotowania za zakończony, upewnijmy się jeszcze raz, że każdy stopień jest stabilny, wolny od luźnych fragmentów, czysty, suchy, równy w ramach dopuszczalnych tolerancji i prawidłowo zagruntowany. Powiem szczerze, pomijanie lub fuszerowanie na tym etapie to najczęstsza przyczyna przyszłych reklamacji i kłopotów. Widziałem schody, z których płytki odpadały po jednej zimie tylko dlatego, że nie naprawiono małego pęknięcia w betonie pod spodem. Taki widok zmusza do refleksji – naprawdę warto poświęcić czas i wysiłek na to, co niewidoczne po zakończeniu pracy.

Niezbędne narzędzia na tym etapie to przede wszystkim: odkurzacz przemysłowy, miotła, szpachelki, dłuta, młotek, szczotka druciana, ewentualnie szlifierka kątowa, łata (min. 1m, najlepiej 2m), poziomica, wiadro, mieszadło do zapraw, pędzel lub wałek do gruntu, miarka. Materiały: masa naprawcza lub wylewka samopoziomująca, żywica epoksydowa do pęknięć (jeśli są), grunt.

Planowanie układu i suche dopasowanie płytek

Mając już idealnie przygotowane podłoże i wybrane płytki o parametrach dostosowanych do schodów, stajemy przed kolejnym, kluczowym dylematem: jak położyć płytki na schodach, żeby wyglądały na wykonane przez mistrza fachu? Odpowiedź leży w precyzyjnym planowaniu i niezastąpionym etapie suche dopasowanie płytek. To moment, w którym przenosimy nasze estetyczne wizje na rzeczywiste stopnie, zanim jeszcze użyjemy choćby grama kleju.

Po co ten cały taniec z płytkami bez kleju? Otóż, schody rzadko kiedy są idealnie proste i powtarzalne. Każdy stopień, każda podstopnica może mieć minimalnie inne wymiary. Poza tym, wybrany format płytki prawie nigdy nie pasuje idealnie "na styk" do szerokości czy głębokości stopnia bez żadnego cięcia. Planowanie układu pozwala nam zminimalizować liczbę skomplikowanych cięć, ukryć te mniej estetyczne w mniej widocznych miejscach i przede wszystkim zapewnić symetryczny, zrównoważony wygląd, który jest oznaką profesjonalizmu.

Proces "na sucho" polega na fizycznym ułożeniu płytek na poszczególnych stopniach i podstopnicach, tak jakby miały być już przyklejone. Rozkładamy płytki od wybranego punktu startowego, umieszczamy krzyżyki dystansowe, symulując przyszłe fugi, i oceniamy, jak układają się względem krawędzi stopnia, ścian bocznych, a co najważniejsze – jak będzie wyglądać czoło stopnia, czyli nosek. Ten ostatni element jest najbardziej widoczny i narażony na obciążenia, dlatego jego wykończenie musi być przemyślane.

Układamy je na sucho na każdym stopniu z osobna. Przy użyciu miarki, ołówka i kątownika, nanosimy na płytkach linie cięć. Porównujemy układ na sąsiednich stopniach, by sprawdzić, czy cięcia na podobnych stopniach są w podobnych miejscach i mają zbliżony rozmiar. Unikamy umieszczania bardzo wąskich pasków płytki na nosku stopnia, gdyż są one kruche i łatwo ulegają uszkodzeniu. Zamiast tego, lepiej rozważyć docięcie szerszych części po stronie ściany lub rozpocząć układanie od środka stopnia, rozchodząc się symetrycznie na boki, tak aby cięcia przy ścianach były równe, a całe lub prawie całe płytki znalazły się na nosku.

Musimy wiedzieć, czy i ile musimy przyciąć płytki. Na przykład, jeśli stopień ma 100 cm szerokości, a nasza płytka ma 45 cm, to dwie płytki z fugą (powiedzmy 0.5 cm) zajmą 90.5 cm. Zostaje nam 9.5 cm do zagospodarowania przy ścianie. Czy rozbić to na dwa cięcia po 4.75 cm po obu stronach, czy dać jedną całą płytkę z noska i jedno cięcie 9.5 cm przy ścianie? Suche dopasowanie pozwala nam zobaczyć te opcje "na żywo" i podjąć najlepszą decyzję estetyczną i techniczną.

Planując podstopnice, decydujemy, czy płytka podstopnicy kończy się równo z krawędzią stopnia poniżej, czy wchodzi pod płytkę stopnia, który na nią nachodzi (ta druga opcja jest standardem ze względów estetycznych i praktycznych – ułatwia czyszczenie i spływ wody). Suche dopasowanie tych dwóch elementów (podstopnicy i stopnia) na jednym schodku pozwala idealnie wymierzyć cięcia i upewnić się, że fuga między nimi będzie prosta i równa na całej szerokości. Pamiętajmy o doliczeniu grubości kleju przy planowaniu wysokości podstopnicy.

Jeśli schody mają zakręty lub stopnie zabiegowe o nieregularnych kształtach, planowanie układu staje się jeszcze bardziej złożone. Tutaj niezbędne może okazać się tworzenie szablonów z kartonu lub cienkiej sklejki dla każdego niestandardowego stopnia. Szablon odwzorowuje dokładny kształt stopnia, włączając zakręty i nierówności ścian. Następnie przenosimy szablon na płytkę, by precyzyjnie zaznaczyć linię cięcia, często wymagającego użycia specjalistycznego sprzętu, jak np. przecinarka wodna z możliwością cięcia po krzywych.

Oprócz samych płytek, podczas suchego dopasowania włączamy do planu elementy wykończeniowe krawędzi. Jeśli stosujemy profile narożne (metalowe, PVC), układamy je wraz z płytkami, by zobaczyć, jak się komponują i ile miejsca zajmują. Jeśli zdecydowaliśmy się na stopnice fabryczne z noskiem, sprawdzamy, jak ich krawędź układa się na czole stopnia i jak łączy się z płytką na podstopnicy.

Sumienność na etapie suchego dopasowania oszczędza mnóstwo frustracji, nerwów i zmarnowanych płytek podczas faktycznego klejenia. Gdy już mamy rozplanowane cięcia dla każdego stopnia i podstopnicy, możemy przystąpić do ich wykonania. Oznaczamy każdą przyciętą płytkę numerem odpowiadającym konkretnemu stopniowi i pozycji, aby uniknąć pomyłek. To jak próba generalna przed spektaklem – dzięki niej unikniemy improwizacji, która w płytkarstwie rzadko kończy się sukcesem artystycznym czy technicznym. Czas spędzony na tym etapie jest inwestycją, która się opłaca.

Klejenie i układanie płytek na stopniach i podstopnicach

Nadszedł w końcu ten moment – podłoże jest gotowe, płytki wybrane i docięte zgodnie z misternym planem suchego dopasowania. Teraz przechodzimy do faktycznego klejenie płytek na schodach, czyli etapu, w którym nasze przygotowania zamieniają się w trwałą, solidną okładzinę. Kluczem jest precyzja, odpowiednie narzędzia i chemia budowlana, a także, jak w każdej pracy, odrobina cierpliwości. To tutaj realizujemy odpowiedź na pytanie układanie płytek na schodach krok po kroku.

Pierwszym krokiem jest przygotowanie kleju. Niezwykle ważne jest użycie odpowiedniego kleju, najczęściej elastycznego kleju cementowego klasy C2TES1 lub C2TES2. Oznaczenia te nie są tajemniczym szyfrem, a informacją o parametrach: C2 to wysoka przyczepność, T – brak spływu (ważne na pionowych podstopnicach), E – wydłużony czas otwarty (daje nam więcej czasu na pracę), S1/S2 – odkształcalność (kluczowa dla schodów narażonych na zmienne warunki i naprężenia). Zawsze, ale to zawsze, mieszajmy klej zgodnie z instrukcją producenta na opakowaniu, używając mieszadła elektrycznego, aby uzyskać jednolitą konsystencję bez grudek. Mieszajmy tylko taką ilość, jaką jesteśmy w stanie zużyć w ciągu czasu otwartego kleju (zazwyczaj od 20 do 40 minut w zależności od warunków).

W przeciwieństwie do prostych powierzchni poziomych czy pionowych, układanie płytek na schodach ma swoją specyficzną kolejność i technikę aplikacji kleju. Standardem, który minimalizuje ryzyko zabrudzenia świeżo ułożonych płytek i pozwala na wygodną pracę, jest układanie od góry do dołu, czyli zaczynamy od najwyższego stopnia i schodzimy w dół. W obrębie jednego stopnia, najpierw pokrywamy nimi podstopień, a dopiero później stopień. Taka sekwencja pozwala na estetyczne połączenie tych dwóch elementów, gdzie płytka stopnia (tread) zazwyczaj lekko nachodzi na płytkę podstopnicy (riser) – ok. 1-2 cm.

Technika aplikacji kleju na schodach powinna być staranna. Zaleca się stosowanie metody kombinowanej, zwanej też podwójnym smarowaniem. Polega ona na naniesieniu kleju zarówno na podłoże (stopień lub podstopnicę), jak i na tylną stronę samej płytki. Dlaczego podwójnie? To proste: zapewnia to praktycznie 100% pokrycie klejem pod płytką, eliminując puste przestrzenie (późniejsza przyczyna pęknięć, problemów z fugą, a na zewnątrz – wnikania wody i zniszczeń mrozowych). Klej na podłoże nanosimy pacą zębatą (rozmiar zębów dobieramy do formatu płytki, np. 8-10 mm dla płytek podłogowych, 6-8 mm dla ściennych/podstopnicowych), prowadząc zęby w jednym kierunku. Na płytkę nanosimy cienką, równomierną warstwę pacą gładką lub delikatnie zębatą.

Teraz kluczowy moment: umieszczanie płytki. Nałóż dociętą płytkę na warstwę kleju, delikatnie ją korygując i lekko obracając (ruchem w lewo i w prawo), aby rozprowadzić klej i usunąć ewentualne powietrze. Następnie dociskamy ją mocno, używając pacy gumowej lub ręki, aby upewnić się, że cała powierzchnia styka się z klejem i że osiągnęliśmy planowaną płaszczyznę. Nadmiar kleju, który wypłynie w szczeliny fugowe lub na boki, należy natychmiast usunąć wilgotną gąbką, zanim zdąży zaschnąć.

Używając krzyżyków dystansowych lub klinów (coraz popularniejsze systemy poziomowania), zachowujemy równe, zaplanowane szerokości fug. Każda ułożona płytka powinna być natychmiast sprawdzana poziomicą – czy jest równo, czy krawędzie tworzą planowane linie, czy nie ma "schodków" (tzw. lippage) między sąsiednimi płytkami (systemy poziomowania bardzo pomagają w jego eliminacji). Korekty można wprowadzać tylko dopóki klej jest "otwarty".

Podczas układania podstopnic, należy pamiętać o ustalonym wcześniej z planem wysokości mocowania górnej krawędzi płytki, tak by zostawić miejsce na swobodne nałożenie płytki stopnia nad nią. Czasem płytkę podstopnicy układa się tak, by kończyła się 1-1.5 cm poniżej poziomu gotowej powierzchni stopnia. Kiedy podstopnica jest na miejscu i klej wstępnie związał, przechodzimy do klejenia płytki na stopniu właściwym, upewniając się, że noskowa krawędź stopnia wygląda estetycznie i że płytka delikatnie zachodzi na płytkę podstopnicy poniżej.

Detale wykończeniowe, takie jak listwy schodowe czy stopnice systemowe, montujemy równocześnie z płytkami. Klej, który wypływa spod tych elementów, również należy natychmiast usunąć. Praca na schodach potrafi być fizycznie wymagająca i czasochłonna, często wymaga przyjmowania niewygodnych pozycji. Można poczuć się trochę jak akrobata, starając się jednocześnie docisnąć płytkę, utrzymać poziomicę i się nie przewrócić.

Po ułożeniu wszystkich płytek na danym stopniu (lub sekcji schodów, jeśli kleimy w blokach), dajemy klejowi wystarczająco dużo czasu na związanie i wyschnięcie. Jest to krytyczne – zazwyczaj potrzeba co najmniej 24 godziny, zanim przystąpimy do fugowania, a pełne obciążenie schodów (np. wnikanie z ciężkimi meblami) powinno nastąpić dopiero po kilku dniach, zgodnie z zaleceniami producenta kleju i fugi. Pośpiech na tym etapie to prosta droga do poluzowania płytek lub pęknięcia fug, co niweczy całą wcześniejszą pracę.

Czystość podczas klejenia jest na wagę złota – resztki kleju, które zaschną na powierzchni płytek, zwłaszcza tych strukturalnych, są niezwykle trudne do usunięcia. Zwykła wilgotna gąbka w porę czyni cuda. Cały proces, od mieszania kleju po końcowe dociśnięcie, wymaga skupienia i metodyczności, ale efekt solidnie i równo ułożonych płytek na schodach to ogromna satysfakcja, warta każdego pochylenia i przyklęknięcia.