Jaka podłoga do łazienki będzie najlepsza? Sprawdź, zanim wydasz kasę

Wybór podłogi do łazienki to decyzja, która spędza sen z powiek niejednemu inwestorowi. Każdy materiał obiecuje wodoodporność i trwałość, ale różnice w codziennym użytkowaniu bywają kolosalne. Kafelek, który świetnie wygląda w salonie wystawowym, potrafi okazać się śliski po mokrym prysznicu, a drewno zachwycające na Instagramie może odkształcić się po pierwszej zimie bez intensywnej impregnacji. Zanim wydasz kilka tysięcy złotych, warto poznać mechanizmy, które decydują o tym, czy posadzka przetrwa dekadę czy zacznie pęcznieć po dwóch sezonach.

• Co tak naprawdę musi wytrzymać podłoga w łazience
• Gres, terakota czy kamień klasyka, która nie zawodzi
• Drewno i panele wodoodporne nowoczesna alternatywa dla płytek
• Podłoga żywiczna i mikrocement odważny trend 2026
• Korek, linoleum i inne nisze kiedy mają sens
• Najczęstsze błędy przy wyborze podłogi do łazienki
• Co sprawdzić przed zakupem 10 punktów
• Pielęgnacja i konserwacja jak wydłużyć żywotność
• TOP 3 podłogi do łazienki na 2025 rok
• Co wybrać w konkretnej sytuacji
• Ile kosztuje podłoga do łazienki w 2025

Co tak naprawdę musi wytrzymać podłoga w łazience

Łazienka to najtrudniejsze pomieszczenie w domu. W ciągu doby na metr kwadratowy posadzki spada kilkadziesiąt litrów wody, temperatura waha się od 5°C nocą do 45°C podczas gorącej kąpieli, a środki chemiczne (mydło, szampon, kwasy) reagują z powierzchnią przez lata. Do tego dochodzi obciążenie mechaniczne: 80-120 kg/m² przy chodzeniu, przesuwanie ciężkich mebli, upuszczone butelki szamponu.

Najważniejszy parametr to nasiąkliwość, oznaczana symbolem E według normy PN-EN ISO 10545-3. Materiały klasy E ≤ 0,5% (gres porcelanowy, klinkier) praktycznie nie chłoną wody. Klasa E > 10% (terakota, niektóre piaskowce) wymaga regularnej impregnacji, bo woda wnika w strukturę i w cyklu zamrażanie-rozmrażanie rozsadza materiał od środka.

Druga sprawdzana cecha to antypoślizgowość mierzona normą DIN 51130, oznaczana klasami R od R9 (gładka powierzchnia, kąt poślizgu 6-10°) do R13 (najbardziej szorstka, kąt powyżej 35°). Do łazienki domowej wystarczy R10 lub R11. W strefie mokrej przy samej kabinie prysznicowej lepiej celować w R12. Na opakowaniu płytek szukaj symbolu R lub testu „barefoot" (oznaczenie A, B, C).

Odporność na ścieranie (PEI) ma znaczenie głównie w intensywnie użytkowanych łazienkach. PEI III sprawdza się w toalecie gościnnej, PEI IV w głównej łazience rodzinnej, a PEI V w pomieszczeniach publicznych. Do sypialni z prywatną łazienką wystarczy PEI II. Te pięć cyfr decyduje o tym, czy po pięciu latach zobaczysz przetarcia w śladach chodzenia, czy gładką, nienaruszoną powierzchnię.

Gres, terakota czy kamień klasyka, która nie zawodzi

Gres porcelanowy to absolutny król łazienkowych posadzek. Spiekany w temperaturze 1200-1400°C, osiąga nasiąkliwość poniżej 0,05% (klasa E ≤ 0,5% według normy PN-EN 14411). Ten sam mechanizm sprawia, że jest niemal niezniszczalny mechanicznie i odporny na plamy z kawy, wina czy olejków eterycznych. Różnica między gresem a terakotą polega na gęstości: terakotę wypala się w niższej temperaturze, przez co zostaje porowata i wymaga szkliwienia.

Formaty 60×60 cm i 120×60 cm to obecny standard. Im większa płyta, tym mniej fug, a mniej fug oznacza mniej miejsc, w których rozwija się grzyb. Rektyfikowane krawędzie (szlifowane pod kątem 90°) pozwalają układać materiał z minimalną spoiną 1,5-2 mm, co daje efekt jednolitej tafli. W małej łazience 4 m² sprawdzą się mozaiki 5×5 cm, bo kompensują nierówności podłoża i dają lepszą przyczepność na spadkach.

Kamień naturalny, czyli marmur, trawertyn czy łupek, wygląda spektakularnie, ale wymaga świadomych wyborów. Marmur Carrara ma nasiąkliwość 0,2-0,5%, a jego powierzchnia polerowana jest śliska jak lustro (R9). Trawertyn (nasiąkliwość 1-2%) potrzebuje impregnacji co 12-18 miesięcy, bo inaczej plamy z mydła wnikają w kapilary. W łazience z prysznicem typu walk-in lepiej sprawdzi się łupek lub granit, których struktura krystaliczna nie chłonie wody.

Kiedy gres nie jest najlepszym wyborem? Gdy budujesz na ogrzewaniu podłogowym i zależy Ci na szybkim nagrzewaniu. Gres ma przewodność cieplną 1,0-1,3 W/mK, więc oddaje ciepło dobrze, ale nagrzewa się długo. W łazience, w której wchodzisz rano na 8 minut, lepiej sprawdzi się kamień naturalny (2,0-2,5 W/mK) albo drewno, które oddaje ciepło szybciej, ale wymaga precyzyjnej kontroli wilgotności.

Drewno i panele wodoodporne nowoczesna alternatywa dla płytek

Drewno w łazience budzi kontrowersje, bo większość gatunków pęcznieje przy wilgotności powyżej 65%. Istnieją jednak wyjątki. Teak (Tectona grandis) zawiera naturalne oleje (tectoquinon), które czynią go odpornym na wodę morską, więc bez problemu zniesie codzienny prysznic. Iroko i merbau osiągają klasę trwałości 1 według normy EN 350, co oznacza żywotność 25+ lat nawet w kontakcie z wilgocią. Dąb termowany, poddany obróbce parą w 180-220°C, zmienia strukturę celulozową i staje się hydrofobowy, choć traci swój pierwotny kolor na rzecz głębokiego brązu.

Kluczowa zasada: drewno w łazience musi być albo lakierowane fabrycznie (warstwa poliuretanu 80-120 µm), albo regularnie olejowane (co 6-12 miesięcy). Lakier tworzy barierę mechaniczną, olej wnika w pory i wypiera wodę. Mechanizm jest prosty: celuloza drewna chłonie wilgoć i pęcznieje, a olejek tungowy lub wosk Carnauba wypełnia kapilary, blokując dostęp wody. Bez tej ochrony deska po 18 miesiącach zacznie się paczyć i pękać na łączeniach.

Panele winylowe LVT (Luxury Vinyl Tiles) i sztywne rdzenie SPC (Stone Polymer Composite) to zupełnie inna kategoria. Rdzeń SPC składa się w 60-70% z mączki wapiennej i w 30% z PVC, dzięki czemu ma stabilność wymiarową 0,05% (przy zmianach temperatury 20-40°C). Górna warstwa to przezroczysty film poliuretanowy o grubości 0,3-0,7 mm, odporny na zarysowania i plamy. Panele LVT mają rdzeń z czystego PVC, są cieplejsze w dotyku (0,17 W/mK vs 0,25 W/mK dla SPC), ale mniej stabilne wymiarowo.

Montaż paneli winylowych na click (bezklejowy) trwa 2-3 razy krócej niż układanie gresu i nie wymaga fug. Klasa użytkowa 23/31/42 (oznaczenie EN 16511) informuje o odporności: 23 do użytku domowego intensywnego, 31 do umiarkowanego komercyjnego, 42 do intensywnego komercyjnego. Do łazienki wystarczy 32 lub 33. Ceny LVT zaczynają się od 90 zł/m², SPC od 120 zł/m², a panele zintegrowane z ogrzewaniem podłogowym (z warstwą aluminium) kosztują 250-400 zł/m².

Podłoga żywiczna i mikrocement odważny trend 2026

Posadzka żywiczna w łazience to warstwa 2-6 mm żywicy epoksydowej lub poliuretanowej, wylewana bezpośrednio na wylewkę betonową. Żywica epoksydowa (np. systemy na bazie bisfenolu A) twardnieje w reakcji chemicznej z utwardzaczem, tworząc strukturę usieciowaną o wytrzymałości 80-110 MPa. Poliuretanowa jest bardziej elastyczna (wydłużenie przy zerwaniu 40-80% vs 2-4% dla epoksydowej), więc lepiej znosi ruchy podłoża i drobne pęknięcia w wylewce.

Efekt wizualny zależy od pigmentacji i techniki wylewania. Kolory z palety RAL miesza się z piaskiem kwarcowym (0,1-0,8 mm) lub wiórami metalicznymi, co daje głębię przypominającą naturalny kamień. Popularne w 2025 roku są wykończenia imitujące lastryko (żywica z drobinkami marmuru 5-15 mm) i beton polerowany (żywica szara z miką). Trójwymiarowe posadzki z zatopionym wydrukiem pod żywicą kosztują 450-800 zł/m², standardowe jednokolorowe 200-350 zł/m².

Mikrocement to mieszanka cementu, żywic akrylowych, pigmentów i wypełniaczy mineralnych, nakładana warstwami o łącznej grubości 2-3 mm. W przeciwieństwie do żywicy nie tworzy ciągłej membrany, lecz mineralną powłokę oddychającą, co pozwala na aplikację na stare płytki bez ich skuwania. Wymaga jednak impregnacji (2-3 warstwy poliuretanu) i unikania stojącej wody, bo mikropęknięcia w cemencie mogą ją wchłaniać. Trwałość 15-20 lat przy regularnej konserwacji co 3-5 lat.

Kluczowy warunek: podłoże musi mieć spadek 1,5-2% w kierunku odpływu, bo żywica wodoszczelna, ale cienka warstwa nie ukryje zastojów wody. W łazience 6 m² z brodzikiem posadzka żywiczna kosztuje łącznie 1800-3500 zł (materiał + robocizna), a czas wykonania to 4-6 dni (wylewanie + schnięcie 24h między warstwami + końcowe utwardzanie 72h). Tańsza opcja, czyli mikrocement na istniejących płytkach, to wydatek 150-250 zł/m², ale wymaga idealnie równego podłoża.

Korek, linoleum i inne nisze kiedy mają sens

Korek to kora dębu korkowego (Quercus suber), której komórki wypełnione są suberyną i powietrzem. Ta struktura sprawia, że podłoga korkowa jest ciepła w dotyku (przewodność cieplna 0,037-0,042 W/mK, niższa niż wełna mineralna) i tłumi dźwięki o 5-18 dB. Płytki korkowe w łazience wymagają uszczelnienia lakierem winylowym lub woskiem twardym, bo suberyna sama w sobie jest wodoodporna, ale spoiny między płytkami już nie. Koszt materiału 120-220 zł/m², montaż na klej 80-120 zł/m².

Linoleum, choć brzmi staroświecko, wraca w nowoczesnej odsłonie. Mieszanka oleju lnianego, mączki korkowej, żywic i pigmentów, nakładana na juta, osiąga grubość 2-4 mm i antybakteryjne właściwości (jonowy mechanizm hamowania wzrostu bakterii). Klasy użytkowe 23/34/43 (EN 548) pozwalają stosować je w łazienkach domowych i szpitalnych. Minus: wrażliwość na alkaliczne środki czyszczące (zasada pH > 9 odbarwia powierzchnię) i konieczność woskowania co 12 miesięcy.

Wykładziny PVC w rolkach to najtańsza opcja (30-80 zł/m²), ale też najmniej prestiżowa. Klasa 23/31 (EN 649) wystarcza do łazienki, pod warunkiem że podłoga jest zgrzewana na łączeniach (sznur termoplastyczny 4 mm wprowadzany w szczelinę gorącym powietrzem 400°C). Wodoodporność 100%, ale komfort chodzenia niski, a estetyka kojarzy się z budżetowymi realizacjami. Stosowana głównie w wynajmowanych mieszkaniach i remontach o napiętym budżecie.

Unikaj korka w strefie mokrej prysznica i linoleum w łazienkach z oknem na południe (intensywne UV degraduje olej lniany). PVC zgrzewane ma sens w łazience służbowej lub w piwnicy, ale nie sprawdzi się w mieszkaniu, które planujesz sprzedać za 5 lat z zyskiem. Korek przy kiepskiej wentylacji zacznie pleśnieć, bo wilgoć kondensuje pod spoinami.

Najczęstsze błędy przy wyborze podłogi do łazienki

Połyskliwy, polerowany gres R9 wygląda pięknie na zdjęciach, ale po zmoczeniu wodą staje się śliski jak mokry lód. W łazience, w której boso wychodzisz z prysznica, taki materiał to prosta droga do złamania kości. Sprawdzaj klasę R na etykiecie, a nie na renderze producenta. W strefie mokrej kabiny wymagana jest minimum R11, a najlepiej R12 z fakturą reliefową.

Drewno bez impregnacji to kolejny klasyk. Nawet teak położony „na surowo" po 8-14 miesiącach zaczyna szarzeć i pęcznieć na łączeniach. Jeśli wybierasz lite drewno, impregnacja olejem tungowym lub woskiem Carnauba co 6 miesięcy jest obowiązkowa. Lakier fabryczny (poliuretan 80-120 µm) wystarcza na 8-12 lat, ale po tym czasie wymaga cyklinowania i ponownego lakierowania.

Brak dylatacji przy dużych formatach gresu to błąd, który ujawnia się po pierwszej zimie. Płyta 120×60 cm ma rozszerzalność termiczną 0,006 mm/m·K, więc przy różnicy 20°C na powierzchni 10 m² może „pracować" o 1,2 mm. Bez szczeliny dylatacyjnej 5-8 mm przy ścianach gres napiera na ścianki i odspaja się od kleju. Fuga elastyczna (szerokość min. 3 mm) kompensuje te ruchy, ale wymaga regularnej wymiany co 8-10 lat.

Źle dobrana fuga to cichy zabójca łazienki. Fuga cementowa bez dodatku żywicy epoksydowej przepuszcza wodę po 2-3 latach intensywnego użytkowania. Pod nią rozwija się grzyb, a klej pod płytkami traci przyczepność. Fuga epoksydowa (np. systemy dwuskładnikowe) kosztuje 60-120 zł/kg (zużycie 0,3-0,5 kg/m²), ale jest chemicznie obojętna i nie wchłania wody przez 15+ lat.

Nigdy nie układaj gresu na drewnianym stropie bez dodatkowej warstwy sztywnego podłoża (np. płyta OSB 18 mm + mata akustyczna). Drewno pracuje inaczej niż ceramika i po roku płytki zaczną pękać na łączeniach.

Co sprawdzić przed zakupem 10 punktów

• Nasiąkliwość E na etykiecie (szukaj wartości %, nie ogólników)
• Klasa antypoślizgu R (minimum R10 w strefie suchej, R11 w mokrej)
• Odporność PEI dla intensywności użytkowania (III dla gościnnej, IV dla rodzinnej)
• Grubość płytki (min. 8 mm na podłogę, 6 mm w kabinie prysznicowej)
• Rektyfikacja krawędzi (pozwala na fugę 1,5-2 mm zamiast 3-4 mm)
• Certyfikat PN-EN 14411 lub odpowiednik dla gresu
• Kompatybilność z ogrzewaniem podłogowym (opór cieplny poniżej 0,15 m²·K/W)
• Karta techniczna kleju (klasa C2TE dla gresu, S1 dla kamienia naturalnego)
• Gwarancja producenta na warunki mokre (minimum 10 lat)
• Możliwość zakupu z zapasem 10-15% (na cięcia i ewentualne naprawy za 5 lat)

Pielęgnacja i konserwacja jak wydłużyć żywotność

Gres polerowany wymaga cotygodniowego mycia środkiem o pH 6,5-7,5 (neutralnym). Kwaśne preparaty (pH poniżej 5) wypłukują wypełniacz z porów i matowieją powierzchnię, alkaliczne (pH powyżej 9) pozostawiają biały nalot na fugach. Mechanizm jest chemiczny: cementowa fuga reaguje z zasadami, tworząc węglan wapnia, który wytrąca się na powierzchni. Najlepsze efekty dają środki enzymatyczne (proteazy rozkładają tłuszcze) lub mydło marsylskie rozcieńczone 1:50.

Drewno olejowane odnawiaj co 6 miesięcy. Nakładaj olej tungowy lub wosk twardy Carnauba w temperaturze pokojowej (18-22°C), cienką warstwą (40-60 ml/m²), z utwardzaniem 24h. Przed aplikacją umyj podłogę środkiem na bazie alkoholu (np. benzyna lakowa), który usunie resztki starego oleju i otworzy pory. Cyklinowanie konieczne co 8-12 lat, gdy pojawią się głębokie rysy i trwałe przebarwienia.

Żywicę epoksydową myj miękką ściereczką z mikrofibry i wodą z dodatkiem amoniaku (5 ml/litr). Nigdy nie stosuj acetonu ani rozpuszczalników aromatycznych (benzen, toluen), bo wchodzą w reakcję z wiązaniami epoksydowymi i matowieją powierzchnię. Co 5 lat nałóż warstwę poliuretanu ochronnego (wodny, 1-składnikowy) o grubości 30-50 µm, co odświeży połysk i ukryje mikrorysy. Mikrocement wymaga renowacji co 3-5 lat (szlifowanie + nowa warstwa impregnacji).

Fugę epoksydową czyść co 6 miesięcy specjalnym środkiem do żywic (np. na bazie kwasu cytrynowego 5%). Fuga cementowa wymaga impregnacji hydrofobowej (roztwór siloksanowy lub fluoropolimerowy) co 12 miesięcy. Mechanizm działania impregnatów siloksanowych polega na tworzeniu bariery hydrofobowej w kapilarach fugi, co nie zmienia jej paroprzepuszczalności, ale blokuje wnikanie wody. Zużycie impregnatu to 0,2-0,4 l/m², koszt preparatu 40-80 zł/litr.

TOP 3 podłogi do łazienki na 2025 rok

Zwycięzca to gres porcelanowy rektyfikowany w formacie 60×60 cm lub 120×60 cm, klasa R11, nasiąkliwość E ≤ 0,1%, grubość 9-10 mm. Łączy trwałość 30+ lat, łatwość czyszczenia, przystępną cenę (100-200 zł/m² z montażem) i uniwersalność stylistyczną. Sprawdza się w łazience każdej wielkości, od 3 m² po 15 m², kompatybilny z ogrzewaniem podłogowym.

Wyróżnienie dla paneli SPC z rdzeniem mineralnym, klasa użytkowa 33, warstwa użytkowa 0,5 mm. Ciepły w dotyku, szybki montaż (1 dzień dla łazienki 6 m²), wodoodporność 100%, cena 150-220 zł/m² z montażem. Idealny do remontu w mieszkaniu na wynajem albo gdy zależy Ci na szybkim efekcie bez skuwania starych płytek. Wadą: mniejszy prestiż i trudność w naprawie pojedynczego panela.

Opcja budżetowa to terakota szkliwiona w formacie 30×30 cm, klasa R10, PEI IV. Cena materiału 40-80 zł/m², montaż 70-100 zł/m², trwałość 20+ lat przy regularnej impregnacji fug. Sprawdza się w łazience w domu jednorodzinnym, rzadziej w mieszkaniu w bloku z wielkiej płyty (ryzyko pękania przy drganiach budynku). Estetyka klasyczna, łatwa do łączenia z drewnem w sąsiednich pomieszczeniach.

Co wybrać w konkretnej sytuacji

Rodzina z dziećmi w łazience 6-8 m²: gres R11 z fakturą reliefową lub kamień naturalny (granit, łupek). Dzieci biegają boso, wchodzą z mokrymi stopami po zabawie w wannie, a upuszczone zabawki nie uszkodzą twardej powierzchni. Unikaj paneli LVT, które łatwo zarysować klockami LEGO, i drewna, które nie zniesie kontaktu z kolorowymi pisankami.

Mała łazienka 3-4 m²: duże formaty 60×60 cm lub 80×80 cm, jasne kolory (szary, beżowy, biały). Mała liczba fug optycznie powiększa przestrzeń, a jasna powierzchnia odbija światło. Unikaj mozaiki w łazience poniżej 4 m², bo wizualnie ją pomniejsza i komplikuje czyszczenie fug. Gres rektyfikowany z minimalną fugą 1,5 mm daje efekt jednolitej tafli.

Budżet do 5000 zł za łazienkę 5 m²: panele LVT w klasie 32, warstwa użytkowa 0,3 mm, montaż na click. Cena materiału 90-130 zł/m² × 5 m² = 450-650 zł, robocizna przy własnym montażu 0 zł. Wygląda jak drewno lub beton, jest wodoodporny, ciepły w dotyku. Minus: po 10-15 latach wymaga wymiany, bo warstwa użytkowa się ściera.

Remont bez skuwania starych płytek: mikrocement lub żywica poliuretanowa wylewana na istniejącą posadzkę po zagruntowaniu. Warstwa 2-3 mm, koszt 200-350 zł/m² z robocizną, czas realizacji 5-7 dni. Wymaga idealnie równego podłoża (sprawdź łatą 2 m, tolerancja 2 mm na 2 m) i starannego uszczelnienia dylatacji.

Planuj spadek podłogi 1,5-2% w kierunku odpływu już na etapie wylewki. Przy posadzce żywicznej i mikrocementowej brak spadku oznacza zastój wody w zagłębieniach, co prowadzi do przebarwień i rozwoju pleśni w fugach.

Ile kosztuje podłoga do łazienki w 2025

Realne ceny dla łazienki 5 m², robocizna wliczona:

• Gres rektyfikowany 60×60: 950-1750 zł (materiał 400-750 zł + montaż 550-1000 zł)
• Terakota szkliwiona 30×30: 600-1000 zł (materiał 200-400 zł + montaż 400-600 zł)
• Panele LVT click: 500-800 zł (materiał 450-650 zł + akcesoria 50-150 zł)
• Panele SPC: 700-1100 zł (materiał 600-900 zł + akcesoria 100-200 zł)
• Drewno lite (teak, merbau): 2500-4500 zł (materiał 2000-3500 zł + montaż 500-1000 zł)
• Posadzka żywiczna: 1200-2000 zł (materiał 500-900 zł + robocizna 700-1100 zł)
• Mikrocement: 900-1500 zł (materiał 250-500 zł + robocizna 650-1000 zł)

Ceny materiałów różnią się znacząco w zależności od regionu (w Warszawie i Krakowie 15-25% drożej niż w Białymstoku czy Rzeszowie) oraz od dostępności konkretnych kolekcji. Imitacja marmuru Carrara w gresie kosztuje 150-250 zł/m², prawdziwy marmur 350-600 zł/m², ale wymaga dwóch impregnacji rocznie (koszt preparatu 30-50 zł/m² rocznie).

Koszt ukryty, o którym zapominasz: przygotowanie podłoża. Wyrównanie wylewki to 40-80 zł/m², hydroizolacja (folia PE + taśma uszczelniająca na łączeniach ściana-podłoga) 30-60 zł/m², gruntowanie 10-20 zł/m². Bez tych warstw nawet najdroższy gres odspoi się po 2-3 latach.

Jaka podłoga do łazienki będzie najlepsza? Dla 70% inwestorów odpowiedź to gres porcelanowy R11 w formacie 60×60 cm, bo łączy trwałość z rozsądną ceną. Jeśli szukasz ciepła pod stopami i szybkiego montażu, wybierz panele SPC z rdzeniem mineralnym. Drewno i kamień naturalny to wybór premium, który wymaga świadomej konserwacji, ale daje unikalny charakter. Mikrocement i żywica to propozycje dla odważnych, którzy cenią minimalizm i jednolitą powierzchnię bez fug.

Kluczowe parametry, które decydują o wyborze, to nasiąkliwość (poniżej 0,5% dla mokrej strefy), antypoślizgowość (minimum R11 przy prysznicu) i kompatybilność z ogrzewaniem podłogowym (opór cieplny poniżej 0,15 m²·K/W). Pamiętaj o szczelinach dylatacyjnych 5-8 mm przy ścianach, fugach elastycznych i hydroizolacji pod całą posadzką. Te trzy elementy decydują o tym, czy podłoga przetrwa dekadę, czy zacznie się „dziwnie zachowywać" już po trzeciej zimie.

Zanim złożysz zamówienie, pobierz próbki minimum 3 materiałów i przetestuj je pod bieżącą wodą w sklepie. Polej płytkę wodą, stań na niej mokrymi stopami i sprawdź, czy czujesz się pewnie. Cena za m² to nie wszystko. Różnica 50 zł/m² na łazience 6 m² to 300 zł, ale różnica w komforcie chodzenia i trudności czyszczenia może towarzyszyć Ci przez 20 lat. Dobierz materiał do swojego stylu życia, a nie tylko do portfela czy Instagrama.

Źródła i normy:

• PN-EN ISO 10545-3:2018 Płytki i płyty ceramiczne. Część 3: Oznaczanie nasiąkliwości wodą, porowatości otwartej, gęstości względnej i gęstości objętościowej
• PN-EN ISO 10545-7:2012 Oznaczanie odporności na ścieranie powierzchni płytek szkliwionych
• PN-EN 14411:2016 Płytki i płyty ceramiczne. Definicje, klasyfikacja, właściwości, ocena zgodności i znakowanie
• DIN 51130:2014 Testing of floor coverings. Determination of the anti-slip property. Workrooms and fields of activities with slip risk. Walking method. Ramp test
• EN 16511:2019 Resilient floor coverings. Semi-rigid multilayer modular floor covering (MMF) floor panels
• EN 350:2016 Durability of wood and wood-based products. Testing and classification of the resistance to biological agents
• EN 548:2011 Resilient floor coverings. Linoleum on a jute backing or on a polyester backing. Specification
• EN 649:2011 Resilient floor coverings. Homogeneous and heterogeneous polyvinyl chloride floor coverings. Specification
• Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690 z późn. zm.)